Kankercellen kunnen de vernietiging door immuuncellen actief ontwijken door snelle bewegingen, zo blijkt uit nieuw onderzoek gepresenteerd op de Cell Bio-bijeenkomst. Onderzoekers van South Dakota Mines hebben waargenomen dat kankercellen zich wegwurmen van macrofagen – immuuncellen die bedreigingen overspoelen en vernietigen – waardoor ze aanvallen kunnen overleven die ze anders zouden elimineren.
Hoe kankercellen de immuniteit te slim af zijn
De studie, geleid door microscopist Brandon Scott, concentreerde zich op B-cellymfoom- en leukemiecellen. Het team gebruikte medicijnen om kankercellen te markeren met een ‘eet mij’-signaal, waardoor macrofagen zich erop gingen richten. Zeer beweeglijke kankercellen vertoonden echter ontwijkende manoeuvres. In plaats van volledig te worden verzwolgen, knabbelden macrofagen alleen aan de randen, waardoor de kankercel de tijd kreeg om te ontsnappen.
“We suggereren dat motiliteit een rol speelt bij het redden van de cel”, zegt Scott.
Microscopievideo’s onthulden dat terwijl macrofagen moeite hadden om de cellen te consumeren, kankercellen de ‘eet mij’-signalen weghaalden door hun buitenste lagen af te werpen. Hierdoor werden ze onzichtbaar voor het immuunsysteem, waardoor ze konden blijven bestaan en zich mogelijk konden verspreiden. Het effect was zo uitgesproken dat wanneer de beweeglijkheid met medicijnen werd uitgeschakeld, de kankercellen gemakkelijk werden vernietigd.
Implicaties van de bevindingen
Deze ontdekking benadrukt een nieuw mechanisme waarmee kankercellen immuunaanvallen overleven. De bevindingen suggereren dat motiliteit niet alleen een bijproduct is van de progressie van kanker, maar een actieve verdedigingsstrategie. Dit zou nieuwe therapeutische benaderingen kunnen opleveren die gericht zijn op het verminderen van de beweging van kankercellen om de effectiviteit van immuuntherapieën te vergroten.
Het vermogen van kankercellen om hun omgeving te manipuleren, zelfs op microscopisch niveau, toont het aanpassingsvermogen van deze ziekten aan. Verder onderzoek is nodig om te begrijpen hoe vaak deze ontwijkingstactiek voorkomt bij verschillende soorten kanker en of deze consequent kan worden benut voor behandeling.
