TV-netwerken zijn in paniek. Niet omdat ze de controle verliezen, maar omdat ze proberen die te behouden.
De verschuiving naar internettelevisie is niet langer een ‘misschien’. Het is een uitgemaakte zaak. Alleen al in het laatste kwartaal van 2014 daalde het aantal kijkers op televisie met 4 procent. Onlinevideo? Het steeg met 60 procent. Als netwerken de online markt niet bedienen, blijven ze in het stof zitten. De logica is eenvoudig. Meer mensen die online kijken, betekent onbenutte advertentie-inkomsten.
Dus waarom streamen niet alle netwerken nu alles gratis op aanvraag?
In veel gevallen willen ze wel streamen. Maar ze willen controle. Ze willen elke dollar maximaliseren. Omroepgiganten als ABC, CBS, NBC en FOX streamen zeker nieuwe afleveringen. Maar er zijn grenzen. Een beperkt aantal afleveringen. Een kort tijdvenster.
Deze strategie lijkt misschien alsof je geld op tafel laat liggen. Dat is het niet. Het beschermt de dvd-verkoop. Als het hele seizoen gratis online beschikbaar is, koopt niemand de boxset.
Maar de echte barrière is niet alleen het beschermen van fysieke media. Het zijn licentiekosten.
Wie is eigenlijk de eigenaar van je show?
Hier is het rommelige gedeelte. Tv-netwerken zijn niet daadwerkelijk eigenaar van de inhoud die ze uitzenden. Zij betalen voor het voorrecht.
Neem NBC. Ze zenden ‘The Voice’ uit. Maar Mark Burnett heeft het gemaakt. NBC betaalt Burnett en zijn productiebedrijf voor het recht om de show uit te zenden. Ze verkopen er advertenties omheen. Dat is hun stukje.
Andere inkomstenstromen? DVD-verkoop? Die gaan naar het bedrijf dat eigenaar is van de show. De producenten. De makers.
Hierdoor ontstaat er een conflict. Netwerken willen dat streaming advertentiedollars binnenhaalt. Producenten willen andere inkomstenstromen beschermen. Ze moeten zo gunstig mogelijk over licentiecontracten onderhandelen.
Als een netwerk streamingrechten eist, gaan de kosten van de licentie omhoog. Het moet. De producent neemt risico. Ze sluiten andere potentiële inkomstenbronnen af.
Het resultaat? Een verwarrende wirwar van onderhandelingen. Tegenonderhandelingen. Deals die in het onkruid sterven.
Het Netflix-probleem
Ook licentieovereenkomsten zijn tijdsgebonden. Ze vervallen.
Dit is de reden waarom Netflix niet alles heeft. Ondanks zijn enorme populariteit en diepe zakken, mist het nog steeds je favoriete programma’s.
Bedrijven die de rechten op films en tv-programma’s bezitten, kunnen hogere vergoedingen bedingen als de vraag stijgt. Oudere shows zijn over het algemeen goedkoper. Maar er is een reden waarom je ‘Star Trek: Enterprise’ wel kunt streamen en niet ‘The Simpsons’ of ‘Seinfeld’.
Netflix moet kiezen en kiezen. Het moet de licentiekosten beheersen. Het moet wachten tot de licenties verlopen, zodat er opnieuw kan worden onderhandeld. Het is een schaakspel met miljarden dollars op het bord.
Welke shows zullen de streamingverschuiving overleven?
De vraag gaat niet alleen over gemak. Het gaat erom wie betaald krijgt.
Wie is de begunstigde als u online een programma bekijkt? Het netwerk? De producent? De acteurs?
Het antwoord hangt af van het contract. En die contracten zijn oud. Ze zijn geschreven voor een wereld waar je op dinsdag om 20.00 uur dvd’s kocht of afstemde.
Die wereld is verdwenen. De contracten zijn niet ingehaald.
We zien een botsing van bedrijfsmodellen. De ene kant wil snelheid. De ander wil een hefboomwerking. De kijker zit er middenin, wachtend tot een licentie afloopt of een nieuwe deal wordt gesloten.
Het gaat niet alleen om technologie. Het gaat over eigenaarschap. En bezit is duur.
Zullen we ooit een naadloze bibliotheek zien? Waarschijnlijk niet. De fragmentatie is ingebouwd in de economie. Elke keer dat je een programma streamt, vecht er iemand om de splitsing.
Het stof is nog niet neergedaald. Het stijgt nog steeds.
