Carl Wilhelm von Nägeli był siłą natury w XIX-wiecznej botanice. Urodził się w Kilchberg w Szwajcarii w 1817 r., a zmarł w Monachium w 1891 r. Pozostawił jasny i tajemniczy ślad w nauce.
Pomógł nam zrozumieć, co tak naprawdę kryje się w komórkach roślinnych.
Nadał nazwę protoplazmie.
Rozumiał wzrost roślin od końcówek.
Ale zignorował także artykuł, który mógł zmienić wszystko w genetyce.
Widzenie niewidzialnego
Nägeli od samego początku nie był samotnym geniuszem. Studiował u niemieckiego filozofa przyrody Lorenza Okena. Następnie przeniósł się do Genewy i studiował u Augustina Pyramusa de Candolle. Następnie udał się do Jeny i współpracował z Matthiasem Jakobem Schleidenem. To była lista „kto jest kim” zawarta w wczesnej teorii biologicznej. Ostatecznie wykładał na uniwersytetach w Zurychu, Fryburgu i Monachium.
Mając zaledwie 25 lat, napisał już przełomową pracę na temat powstawania pyłku w nasionach i roślinach kwiatowych. Opisał podział komórek z zadziwiającą dokładnością. Zaobserwował tak zwane przejściowe eksplozje komórkowe na długo przed tym, zanim termin ten stał się popularny. Dziś nazywamy je chromosomami. Nie tylko teoretyzował. Obserwował ten proces w działaniu.
Dokładnie zbadał także osmozę jednokomórkowych alg. W 1844 roku odkrył antheridium, strukturę, w której rozwijają się męskie gamety. Te plemniki zawsze były tajemnicą. Naegeli rozwiązał ten problem.
Architektura wzrostu
Wprowadził nowe słownictwo do botaniki. Wprowadził pojęcie merystemu. Dla Nägeli oznaczało to zbiór komórek roślinnych gotowych do podziału w każdej chwili. Był to sposób na dokładne opisanie stref wzrostu.
To doprowadziło go do stworzenia diagramów komórek wierzchołkowych. Są to punkty wyjścia dla wzrostu podłużnego. Chociaż jego podstawowe informacje były prawidłowe, popełnił poważny błąd. Uważał, że te komórki wierzchołkowe są głównym miejscem wzrostu merystematycznego u „wszystkich” roślin. Nie było to do końca prawdą. Jednak w 1858 roku pokazał coś innego ważnego. Pokazał, że kolejność podziału komórek determinuje kształt każdej części rośliny. Kolejność jest ważna. Czas jest ważny.
Studiował także skrobię. Różne typy, różne kształty. Na tej podstawie zaproponował hipotetyczne micele. To jest jednostka strukturalna. Stało się podstawą naszego dzisiejszego zrozumienia ziaren skrobi.
Protoplazma i plazma zarodkowa
Nägeli i niemiecki botanik Hugo von Mol narysowali wyraźną linię. Oddzielili sztywną ścianę komórkową rośliny i jej wewnętrzną zawartość. W 1846 roku von Mol nazwał tę wewnętrzną substancję „protoplazmą”.
Naegeli miał własne pomysły na temat tego, co sprawia, że komórki funkcjonują. Uważał, że o cechach dziedzicznych decydują pewne części protoplazmy. Nazwał tę część idioplazmą. Za pomocą analizy chemicznej udowodnił obecność substancji azotowych w protoplazmie. Jest to skomplikowane i zagmatwane, ale dynamiczne. Widział mechanizmy życia na długo przed tym, zanim mieliśmy narzędzia umożliwiające obserwację obracających się trybów.
Uparty geniusz
Tutaj sprawy się komplikują. Naegeli był uparty. Trzymał się swoich starych pomysłów jak skały. Wierzył w spontaniczne powstawanie życia. Nie zaakceptował poglądu, że czynniki środowiskowe powodują zróżnicowanie gatunków. Wierzył, że ewolucja zachodzi skokowo.
Mógł przewidzieć odkrycie mutacji. Jego zdaniem zmienność gatunków wynika z sił wewnętrznych. Siła ta powoduje zmiany w określonym kierunku, które nie są przypadkowe. Rozważ większy rozmiar. Rozważmy złożoność. Wierzył w swoje wewnętrzne pragnienie doskonałości.
Ta wiara drogo go kosztowała. Kosztowała go Gregora Mendla.
Mnich Gregor Mendel wysłał Naegeli traktat o roślinach strączkowych. Wyjaśnił prawa dziedziczności. Do pokazania, w jaki sposób dziedziczone są cechy, wykorzystano matematykę. Naegeli odmówił ich przyjęcia. Nie mógł tego zobaczyć. Nie rozumiał tego. A może nie chciał.
Czterdzieści lat później naukowcy na nowo odkryli dzieło Mendla. Stało się podstawą genetyki mendlowskiej. Prawa dziedziczności. Podstawy współczesnej biologii.
azot
