Luis Buñuel nie tylko kręcił filmy. Tworzył granaty owinięte w celuloid. Urodzony w Calandzie w Hiszpanii w 1900 roku, młodość spędził na Uniwersytecie Madryckim. To właśnie tam poznał Salvadora Dali. Łączyła ich wspólna wizja. Zniekształcony. Surrealistyczne. W 1928 roku ucieleśnili to w jednym filmie: Un Chien Andalou. Dwuminutowy film krótkometrażowy wciąż szokuje widzów. Brzytwa przecinająca oko. To nie była tylko sztuka. To był środkowy palec pokazany establishmentowi.

Buñuel na tym nie poprzestał. W dalszym ciągu atakował to, co ludzie uważali za święte. Religia. Moralność. Burżuazja. Jego film „Złoty wiek” ukazał się w 1930 roku. Był antyklerykalny i okrutny. Niemal natychmiast zostało to zakazane. Nie obchodziło go to. W 1932 roku nakręcił „Krainę bez chleba”. Dokumentalny. Zimno. Nieustępliwy. Pokazał biedę Estremadury. Ludzie go nienawidzili. Władze znienawidziły go jeszcze bardziej.

Potem rozpoczęło się długie życie wędrowne. Pracował jako producent komercyjny w Hiszpanii. Dostałem pracę jako doradca techniczny w Hollywood. To była ciężka rutyna. Ale on się nie poddał. W końcu przeniósł się do Meksyku. Klimat się zmienił. Tematyka – nie. W 1950 roku nakręcił film „Opuszczony”. To było surowe. Chodziło o dzieci ulicy. Był prawdziwy. W 1958 wyreżyserował Nazarejczyk. Ksiądz chcący czynić dobro. Świat go zignorował. Buñuel dobrze znał tę historię.

Do Hiszpanii wrócił w latach 60. Kraj nadal znajdował się pod rządami Franco. Buñuel wyreżyserował Viridianę w 1961 roku. Wyglądało to jak opowieść o zakonnicach. W rzeczywistości była to ostra krytyka Kościoła. Zakazał tego rząd hiszpański. Nazwali ją bluźnierczą. Reszta świata nazwała to arcydziełem. Ironia była tak gęsta, że ​​można ją było ciąć brzytwą.

Jak Buñuel zaatakował konwencjonalną moralność

Jego późniejsze prace stały się systematycznym eksponowaniem wartości mieszczańskich. Nie tylko pokazywał życie. Pokazał kłamstwa, które wmawia sobie życie. W Królewnie Śnieżce (1967) zgłębiał kobiece pragnienia i fantazje. Jak na tamte czasy było to skandaliczne. Tristana (1970) badała dynamikę władzy i nadużyć. To było niewygodne.

Ale jego najostrzejsza satyra pojawiła się w „Ukrytym uroku burżuazji” z 1972 roku. Grupa bogatych przyjaciół próbuje zjeść kolację. Kolacja nigdy się nie zdarza. Przerwane przez sny. Polityka. Absurdalny. To było zabawne. To było okrutne. To odsłoniło pustkę ich rytuałów społecznych.

Kontynuował do samego końca. Niejasny obiekt pożądania (1977) z dwiema aktorkami grającymi tę samą kobietę. To było chaotyczne. To było genialne. To sprzeciwiało się logice. Buñuel zmarł w Meksyku w 1983 roku. Jednak jego filmy nadal prowokują. Nadal się martwią. Nie dają odpowiedzi. Zadają tylko pytania, których nie można zapomnieć.

Kto decyduje o tym, co jest