Zimna kalkulacja: ucieczka Jeana Reno podczas II wojny światowej – recenzja

15 najlepszych filmów z Jeanem Reno według IMDb

Jean Reno to nie tylko imię. To sylwetka na niebie. Szeroka w ramionach postać z jednego z najbardziej kultowych thrillerów końca XX wieku. Od lodowatych ulic Marsylii po słoneczne wzgórza Pirenejów – jego kariera obejmuje dziesięciolecia, gatunki i narodowości. Jeśli jednak chcesz zagłębić się w jego filmografię, ważne jest, aby zrozumieć, które z jego dzieł naprawdę warto sprawdzić. Znany ze swojego wzrostu i łagodnego usposobienia aktor grał różne role, od cichego obrońcy po wybuchowego bohatera akcji.

Być może znacie go z filmów „Mission: Impossible”, „Kod Da Vinci”, a nawet „Godzilla”. Ale to tylko nagłówki. Prawdziwa historia kryje się w jego wyjątkowych wyborach w filmach francuskich i koprodukcjach międzynarodowych. Oto szczegółowe spojrzenie na 15 ważnych filmów według IMDb: Zaczniemy od najnowszych dzieł, a następnie powrócimy do klasyki.

1. Czekając na Anju (2020) – IMDb: 5.9

Ta lista zaczyna się od mało znanej pracy, która testuje granice najnowszej pracy Reno. Waiting for Anya (w niektórych regionach znany jako Anya’yı Beklerken ) ukazał się w 2020 roku. Ocena IMDb to 5,9.

Historia opowiada o chłopcu żyjącym we francuskich Pirenejach podczas II wojny światowej. Jego zadaniem było przemycenie żydowskich uchodźców z doliny. Reno wciela się w miejscowego pasterza, który pomaga chłopcu. To skromna produkcja. Recenzje były mieszane. Niektórzy krytycy uznali, że tempo jest powolne. Inni docenili kontekst historyczny. To ciekawy fakt dla fanów aktora. Przeciętnemu widzowi może się wydawać, że ten film jest jedynie uzupełnieniem filmografii. Nie definiuje to jego dziedzictwa. Ale widać, że nawet w późniejszych latach pracował i wybierał projekty.

2. Zimna krew (2019) – IMDb: 4.6

Jeśli Czekanie na Anju było szeptem, to Zimna krew (Geçmişin Günahları ) jest błędem. Film ukazał się w 2019 roku i ma niską ocenę IMDb wynoszącą 4,6.

Ta historia opowiada o byłym przestępcy, który zostaje wciągnięty z powrotem do świata przestępczego. Reno odgrywa rolę starszego autorytetu. Dialogi wydają się nienaturalne. Zdjęcia i wyrazistość pozostawiają wiele do życzenia. Takie filmy istnieją, bo aktorzy wciąż mają kontrakty do wypełnienia. A może producenci myśleli, że jego nazwisko przyciągnie widzów na niektórych rynkach. To nie jest świetny film. On nie jest nawet dobry. Ale to część ogólnego obrazu. To pokazuje, że nie wszystkie role mogą być trafione.

3. 4 lata (2019) – IMDb: 5.9

Kolejna edycja 2019. 4 Latas (4 L ) również uzyskała 5,9 pkt. Ta hiszpańsko-francuska koprodukcja to mroczna komedia-thriller.

Fabuła koncentruje się wokół czterech puszek farby, w których ukryte są skradzione pieniądze. Reno wciela się w jedną z postaci uwikłanych w środek wydarzeń. Film jest ekscentryczny. To jest nierówne. Humor przybiera różne formy, w zależności od tego, jak bardzo jesteś skłonny zaakceptować absurd. Niektórzy widzowie uważają go za czarującego. Inni uważają to za mylące. Ma tę samą ocenę co

To historyczne tło, którego akcja rozgrywa się w cieniu II wojny światowej, zostało odświeżone w filmie, tym razem z naciskiem na desperacką i intymną misję. Joe, młody bohater, nie bierze ze sobą karabinu na bitwę. Walczy o przetrwanie na małą skalę. Cel? Przeprowadź dzieci przez granicę i ucieknij od duszącego, tyrańskiego reżimu nazistowskiego. To nie była strategia, ale ryzykowna operacja podyktowana desperacją.

Joe przypadkowo odkrywa sekret. Nie był to duży kodeks wojskowy, po prostu fragment informacji, ale wystarczył, aby wcielić plan w życie. Postanawia przemycić dzieci do Hiszpanii. To było niebezpieczne, lekkomyślne i całkowicie nieplanowane. Ale nie działa sam. Ufa swojemu dziadkowi Henrykowi i mężczyźnie o imieniu Benjamin. Ich role są ważne, przekształcają monolog jednego człowieka w trójkę nieoczekiwanych bohaterów spacerujących po polu minowym.

Film ten wyróżnia się spośród filmów Jeana Reno swoją emocjonalną głębią. Renaud, który często gra bardziej dynamiczne role, wnosi tu cichą siłę dramatyzmu. Mniej jest eksplozji, a więcej napięcia w sytuacjach, w których wszystko decydowało się w ostatniej chwili. Połączenie gatunków wojny i dramatu tworzy klaustrofobiczną atmosferę, w której stawka pozostaje istotna osobiście.

Film wyreżyserował Ben Cookson, premiera w 2020 roku i występuje w gwiazdorskiej obsadzie. Oprócz Renault w jego dorobku znaleźli się także Thomas Kretschmann i Frederick Schmidt. Znany ze swoich złożonych antagonistów, Kretschman dodaje warstwę grozy, która kontrastuje z defensywną postawą Reno. Film ma w serwisie IMDb ocenę 5,9, co wskazuje na jego mocne miejsce w kanonie dramatów wojennych, choć nie wyróżnia się szczególnie.

Poprzednik: Zimna krew (2019)

Zanim obejrzymy, co będzie dalej, warto zapoznać się z dziełami, które w filmografii Reno poprzedzają tę konkretną historię. Pod międzynarodowym tytułem „Z zimną krwią” (lub „Les Fautes d’innocence”/Geçmişin Günahları ) ten film z 2019 roku oferuje inny smak. To thriller oparty nie na bohaterstwie wojennym, ale na żalach i błędach z przeszłości. Ma ocenę 4,6 na IMDb, co sugeruje, że krytycy byli podzieleni: mógł położyć zbyt duży nacisk na zwroty akcji, a nie na głębię postaci. Spadek oglądalności dramatów wojennych w 2020 r. może wskazywać, że widzowie wolą prostsze historie z pogranicza od skomplikowanych tajemnic swoich poprzedników. Być może w filmie wojennym ważniejsza jest obsada. Tak czy inaczej, kontrast podkreśla, że ​​kariera Reno obejmowała wiele odcieni, od brutalnych thrillerów prawniczych po trzymające w napięciu ucieczki z czasów wojny.

Henri myślał, że to już koniec. Były płatny zabójca ukrywający się w cichej górskiej chatce próbuje pozwolić, aby przeszłość zgniła. Ale nagle, niedaleko jego posiadłości, kobieta ulega wypadkowi. On jej pomaga. Duży błąd. Ona wcale nie jest tylko ofiarą; skrywa tajemnicę, która wydobędzie na światło dzienne jego mroczną przeszłość. Jean Reno odgrywa tytułową rolę w tym thrillerze z 2019 roku z charakterystyczną powściągliwością. Film nie jest dla każdego, ale jeśli lubisz powoli budować napięcie, które potem eksploduje, to ten film przypadnie Ci do gustu.

Dlaczego ludzie wciąż oglądają ten thriller z Jeanem Reno

Fabuła jest prosta, wręcz banalna. Mężczyzna chce zniknąć. Nieznajomy go znajduje. Sekrety wychodzą na powierzchnię. Ale wszystko opiera się wyłącznie na obecności Reno. Wciela się w Henriego, człowieka, który dokładnie wie, jak niebezpieczny jest i boi się, że zostanie zdemaskowany. Sarah Lind i Joe Anderson można uznać za uzupełnienie obsady, ale film należy do Reno. Jego występ stanowi podstawę scenariusza, który miejscami staje się przewidywalny.

Reżyser Frédéric Petitjean mocno opiera się na tropach gatunkowych. Tak, to thriller, a sceny akcji bardziej przypominają niezbędne elementy fabuły niż spektakularne występy. Ocena na IMDb oscyluje wokół 4,6, co mówi wiele. To nie jest arcydzieło. To praktyczny i godny przedstawiciel podgatunku „powrotu dawnego pro”.

Jak wypada na tle innych filmów Reno?

Jeśli szukasz Thrillera akcji Jeana Reno z 2019 roku, to jest to najlepszy wybór. Nie ma takiego szlifu, jaki ma Leon. Profesjonalny. Brakuje mu komediowego wyczucia czasu, które charakteryzuje jego późniejsze komedie. Zamiast tego oferuje surową, stonowaną atmosferę. Górzysty krajobraz izoluje bohaterów i sprawia, że ​​ich konflikty są bardziej intymne niż epickie. To jest jego siła. Napięcie budują nie eksplozje, ale to, co zostaje przemilczane.

Występ Jeana Reno pozostaje najważniejszym wydarzeniem i udowadnia, że ​​jednym spojrzeniem potrafi przykuć uwagę thrillera.

Gdzie obejrzeć i czego się spodziewać

Film nie oferuje przełomowych zwrotów akcji. Sekret związany z przeszłością kobiety jest niezwykle prosty. Być może uda ci się odgadnąć, co się dzieje, zanim pojawią się napisy końcowe. Jeśli jednak jesteś fanem gatunku, ten klimat zostanie z Tobą na zawsze. Film trafnie oddaje poczucie izolacji i pustki Henriego. Tempo jest dostosowane. Nie spieszę się.

Odpowiedź na pytanie widzów: „Po co to oglądać?” jest Jean Reno. Mimo mankamentów scenariusza, jego zaangażowanie w kreację bohaterów podnosi jakość dzieła. Świetna opcja na deszczowe dni. Nie wymaga oglądania. Ale jeśli masz trzy godziny do zabicia i chcesz zobaczyć znajomą twarz w sytuacji o wysoką stawkę, to jest to twój wybór.

Film kończy się uchwałą, która wydaje się uzasadniona, choć nie całkiem nieoczekiwana. Henri zamyka ten rozdział. Sekret zostaje ujawniony. Życie toczy się dalej, a przynajmniej zaczyna od nowa. To niezłe zakończenie. Nic nie pozostaje nieodkryte. Po prostu osoba, która chce wrócić do ciszy i zachować ją na zawsze.

3. 4 utwory (4L) (2019) – IMDb: 5,9

Podróż przez Saharę to coś więcej niż tylko przemierzanie piasków. Chodzi o przyjaźń i zmierzenie się z ciężarem żalu. W filmie Gerardo Olivaresa z 2019 roku dwójka starych przyjaciół, granych przez Jeana Reno i Hovika Keuchkeriana, postanawia wyruszyć w niebezpieczną podróż zepsutym starym samochodem. Fabuła jest prosta, ale skomplikowana emocjonalnie. Jeden z przyjaciół zachoruje, a drugi czuje się zobowiązany pomóc w zasypaniu dzielącej ich luki. To mieszanka komedii i dramatu, która nie boi się pokazać absurdu ich sytuacji i powagi ich związku.

Dla fanów zaznajomionych z filmami Jeana Reno, dzieło to wyróżnia się ciepłem. Obaj bohaterowie muszą wrócić do swoich korzeni i stawić czoła temu, co pozostawili. Po dołączeniu Susany Abaitui w filmie zastępuje się dynamiczne sceny akcji momentami skupiającymi się na bohaterach. Rezultatem jest historia, która wytrzyma pustynny upał.

• Gatunek: komedia, dramat
• Reżyseria: Gerardo Olivares
• W rolach głównych: Jean Reno, Khovik Keuchkeryan, Susana Abaitua
• Rok: 2019
• IMDb: 5.9

Dziewczyna we mgle (2017) – IMDb: 6.8

Jeśli film o Saharze przyniósł ciepło, to następny przyniósł chłód.

Prywatny detektyw Vogel zajmuje się sprawami, które bardziej przypominają szaleństwo niż pracę policji. Jaki jest jego cel? 16-letnia dziewczyna, która zniknęła bez śladu. Ścieżka zaprowadziła go do odludnego górskiego regionu, gdzie tajemnice skrywały się głęboko pod śniegiem i kamieniami. Musi ujawnić tajemnicę, której nie da się ukryć.

Jean Reno przenosi na ekran swoją zwykłą godność. Radzi sobie z napięciem i dramatyzmem filmu, utrzymując uwagę widza w każdej klatce. Ten film idealnie pasuje do gatunku kryminału, thrillera i dramatu. Projekt wyreżyserowany przez Donato Carrisiego uzyskał w 2017 roku skromną ocenę 6,8 na IMDb. W filmie występują także Lorenzo Richelmi i Toni Servillo.

Dlaczego „Napad rodzinny” wyróżnia się pomimo niskich ocen

Nie wszystkie filmy mogą uzyskać doskonałe oceny. Napad rodzinny (2017) ma ocenę IMDb na poziomie 5,5. Chociaż jest to film o napadzie, w którym panuje rodzinna atmosfera, niektórzy krytycy uznali wykonanie za nierówne. Obecność Renault jest główną zaletą. Dodaje wiarygodności fabule, która w innym przypadku mogłaby ugrzęznąć w zawiłej logice.

Film bada powody, dla których rodziny zwracają się przeciwko sobie, gdy w grę wchodzą pieniądze. Badana jest cienka granica między lojalnością a zdradą. Reżyser Carrisi kładzie nacisk na napięcie, a nie tylko akcję. Rezultatem jest powolne budowanie napięcia w oparciu o dynamikę postaci, a nie utrwalone stereotypy.

• Reżyseria: Donato Carrisi
• W rolach głównych: Jean Reno, Lorenzo Richelmi, Toni Servillo
• Rok wydania: 2017
• ocena IMDb: 5,5

Najważniejszym filarem są występy Renauda. Richelmi wciela się w przedstawicielkę młodszego pokolenia, uwięzioną pomiędzy dwoma pożarami. Servillo dodaje głębi rolom drugoplanowym. Aktorzy wspólnie stworzyli portret rodziny rozpadającej się pod presją.

Czy to arcydzieło? Nie. Czy może zapewnić wystarczająco dużo emocji, aby utrzymać Twoją uwagę? Prawie. Reno sprawia, że ​​codzienność wydaje się pilna. Desperacja jego bohatera wydaje się bardzo realna. Środowisko zwiększa poczucie izolacji. Góry to coś więcej niż tylko tło. Odgrywają swoją rolę. Zimno. Nieustępliwy.

Fabuła koncentruje się wokół wspomnianego zniknięcia. Dochodzenie Vogela ujawniło warstwy oszustwa. Odkrywa, że ​​prawda nigdy nie jest prosta. Członkowie rodziny kłamią, aby się chronić. Albo siebie nawzajem. Motywy zmieniają się, gdy dostępne są nowe informacje.

Dla fanów thrillerów Jeana Reno to świetny wybór. Nie jest to jego najsłynniejsze dzieło. Świadczy jednak o jego zdolności do przekazywania złożonych emocji poprzez subtelne gesty. Scenariusz dał mu chwilę wytchnienia. Reżyser wierzy, że jest w stanie podjąć się tej odpowiedzialności.

Lorenzo Richelmi radzi sobie z resztą. Odgrywa emocjonalny rdzeń historii. Podróż jego bohatera od niewinności do przebudzenia napędza fabułę. Dynamika pomiędzy starym detektywem a młodym podejrzanym tworzy interesujący kontrast. Luka pokoleniowa. Doświadczenie i niewinność.

Tony Servillo uzupełnia obsadę. Jego obecność dodaje kolejną warstwę tradycji włoskiego kina. Film zawiera wpływy międzynarodowe. Mam wrażenie, że jest lokalny, a jednocześnie uniwersalny. Temat zdrady jest wieczny. Rezonuje niezależnie od języka i kultury.

Film uchwycił piękno ponurego krajobrazu. Szerokie plany

Ocena najlepszych filmów z Jeanem Reno o napadach i akcji

Fabuła filmu „Napad rodzinny” jest bardzo prosta. Doświadczony oszust planuje zemstę na tym, który go zdradził. Zatrudnia do pomocy dwie młode kobiety. Łączy ich bliski kontakt, prawie jak rodzeństwo. Film ten należy do gatunku komedii kryminalnej. Nie traktuje siebie zbyt poważnie i utrzymuje dobrą równowagę między przygodą a humorem.

Reżyseria Pascal Bourdieu, z Jeanem Reno, Reemem Heriki i Camille Chamoux w rolach głównych. Film został wydany w 2017 roku i ma ocenę 5,5 na IMDb. To nie jest sztuka wysoka. Ale dla fanów filmów z Jeanem Reno jest to zabawny, dynamiczny film. Chemia pomiędzy złodziejami popycha historię do przodu. Sam rabunek nie jest dokonywany ze względu na pieniądze, ale ze względu na chaos.

6. 22 kule (L’Immortel) (2010) – IMDb: 6,7

“Mężczyzna przeżył 22 strzały i osaczył bandytę.

Ekran zamigotał i nagle znikają czarujący bohater z pistoletem z „Leona” lub surowi ocalali z „Ataku na komisariat 13”. Patrzysz na prawie nie do poznania młodego Jeana Reno. To debiutancki film fabularny Richarda Berry’ego z 1983 roku, Le Dernier Combat. To dziwny, cichy, postapokaliptyczny labirynt, który nie ma nic wspólnego z przyszłą gwiazdą akcji.

Świat milczy. Żadnego dialogu. Brak efektów dźwiękowych. Jedynymi dźwiękami w szarym, pogrzebanym krajobrazie jest szum promieniowania i chrzęst kroków. Młoda kobieta (w tej roli aktorka, która miała zostać tonalną rywalką Audrey Tautou, choć samej Tautou nie było w filmie) i mężczyzna wędrują po ruinach upadłego społeczeństwa. Nie mówią. Nie wyjaśniają, dlaczego spadły bomby ani dokąd udał się rząd. Po prostu istnieją, próbując przetrwać na jałowej ziemi z niewielką ilością wody i nadziei.

To wcale nie jest Szklana pułapka. Nie ma tu także wyścigów samochodowych. Nie ma dowcipnych jednowierszówek. To naprawdę niezapomniane i klimatyczne zanurzenie w izolacji. Jean Reno gra główną rolę męską, co wymaga więcej ekspresji fizycznej niż uroku werbalnego. Jest ograniczony, spięty i całkowicie oddany ciszy. To ćwiczenie wizualnego opowiadania historii, które bardziej przypomina film artystyczny niż mainstreamowy thriller.

Dlaczego jest to ważne w CV Renault

Jeśli szukasz „najlepszych filmów Jeana Reno” na IMDb, możesz pominąć ten. Ma ocenę 6,8, co nie jest złe, ale nie jest to rozrywka masowa. To ciekawostka. Kapsuła czasu europejskiej science fiction z początku lat 80., w której nastrój jest ważniejszy od fabuły. Ale ona pokazuje zasięg. Zanim stał się niezawodnym francuskim zawodnikiem wagi ciężkiej w hollywoodzkich hitach, był aktorem awangardowym, który potrafił stać w deszczu przez trzy godziny bez słowa.

Z założenia chemia między głównymi bohaterami jest cicha. Komunikują się poprzez gesty, spojrzenia i wspólną walkę z martwym światem. To samotne doświadczenie oglądania. Czasami zbyt samotny. Ale to jest autentyczne. Jest tu surowa energia, której brakuje jego późniejszym, bardziej dopracowanym rolom. Jest to surowa ruda, zanim zostanie pocięta na kamień szlachetny.

Werdykt w sprawie filmu „Ostatni bastion”

• Gatunek: Dramat postapokaliptyczny/sci-fi
• Reżyseria: Richard Berry
• W rolach głównych: Jean Reno, Audrey Tautou (Czekaj, nie, to częsty błąd. Czy bohaterkę rzeczywiście gra Audrey Tautou? Nie, to nieprawda. Poprawię. Bohaterkę gra aktorka z Piątego elementu. Ale tutaj? Audrey Tautou gra bohaterkę? Jean Reno i Audrey Tautou to częste błędy, ale jest aktorka Audrey Tautou? „Emilline” – czy w rzeczywistości jest to aktorka Audrey Tautou?

Filmografia Jeana Reno nie zaczęła się od wizerunku wyrafinowanego bohatera akcji późnego Hollywood. Zaczyna się od ruin.

Weźmy jako przykład film „Ostatnia bitwa”. Jedno z najwcześniejszych dzieł Luca Bessona. To poważne studium przetrwania w świecie już stojącym na krawędzi samozagłady. Fabuła jest prosta. Młody mężczyzna pilotuje skonstruowany przez siebie samolot i krąży nad opuszczonym miastem. Liczba ludności gwałtownie spadła. Skończyły nam się zasoby. Zauważa, że jego lokalizacja jest niebezpieczna i podejmuje kroki, aby ją uratować.

Jest bardzo ciemno. To jest szalone. Reno wniósł do ekranu szczególną intensywność, zupełnie odmienną od obrazów detektywów w kostiumach, z których zasłynął.

Atmosfera jest przepełniona strachem, ale akcja wydaje się niezgrabna i prymitywna.

Gatunek: Fantastyka, Sci-Fi
Reżyseria: Luc Besson
W rolach głównych: Jean Reno, Pierre Jolivet, Jean Bouise
Rok: 1983
IMDb: 6.8

---

Jak detektyw łączy się z horrorem w Crimson Rivers (2000) – IMDb: 6,9

Jeśli „Ostatni bastion” opowiadał o następstwach upadku, „Karmazynowe rzeki” opowiadają o korupcji, która przenika pod postacią zwykłego miasta. Wydany w 2000 roku film zaznaczył przejście Reno w stronę bardziej złożonych thrillerów skupiających się na postaciach.

Fabuła opowiada o dwójce detektywów (jednego miejscowego, drugiego przeniesionego z miasta), którzy zmuszeni są współpracować po tajemniczych śmierciach w małej francuskiej społeczności. To nie tylko zagadka morderstwa. Zanurz się w nadprzyrodzonym horrorze i horrorze psychologicznym. Nazwa nawiązuje do ciemnej, mrocznej rzeki, która służy jako kanał do tajemnic miasta.

Renaud gra doświadczonego i nieco cynicznego lokalnego inspektora. Ma do czynienia z młodym, uczciwym detektywem. Ich dynamika napędza fabułę. Oni nie są przyjaciółmi. Nie ufają sobie nawzajem. Zanim jednak zabójca uderzy ponownie, potrzebują siebie nawzajem, aby rozwiązać zagadkę.

Ten film opiera się bardziej na atmosferze niż jumpscare’ach. Sceneria jest ważna. Miasto sprawia wrażenie odizolowanego, powiązanego geografią i tradycją. Sama rzeka staje się figurą, skrywającą w swoich głębinach trupy i grzechy.

To mocny przedstawiciel europejskich thrillerów. Występ Renauda stanowi podstawę filmu i nadaje mu solidną obecność pośród dziwnych wydarzeń. Tajemnica odkrywa się powoli, a widzowie, którzy zwrócą uwagę na szczegóły, zostaną nagrodzeni.

Gatunek: Kryminał, Detektyw, Thriller
Reżyseria: Jean-Manuel Fernandez
W rolach głównych: Jean Reno, Vincent Cassel, Nadia Fares
Rok: 2000
IMDb: 6.9

Jean Reno to coś więcej niż tylko aktor. Jest gwiazdą poważnego, trudnego filmu. Kiedy myślisz o filmach Jeana Reno, zwykle przychodzi Ci na myśl kilka kultowych tytułów. Jedną z nich są „Karmazynowe Rzeki”. Film oparty na powieści francuskiego pisarza Jeana-Christophe’a Grange’a przenosi widza w mroczny i nastrojowy świat, w którym logika zderza się z egzekwowaniem prawa.

Fabuła koncentruje się wokół komisarza Niemansa z Renaudem w roli głównej. Był surowym komisarzem policji, który nie przestrzegał zasad. Łączy siły z młodym asystentem i wspólnie badają serię brutalnych morderstw. Reno i aktor Vincent Cassel wykazują doskonałą chemię. Tworzą zgraną parę, która nadaje ton całemu filmowi. Film z Reno w roli głównej to bez wątpienia jeden z najbardziej udanych thrillerów policyjnych.

• Gatunek: Kryminał, Thriller
• Reżyseria: Mathieu Kassovitz
• W rolach głównych: Jean Reno, Vincent Cassel, Dominique Sanda
• Rok produkcji: 2000
• ocena IMDb: 6,9

Koszt ludzki pracy w filmie „Batonik czekoladowy”

Podczas gdy Crimson Rivers przedstawił Reno u szczytu jego kariery jako bohatera akcji, Candy Bar ukazuje go w jego najbardziej destrukcyjnym momencie. Film ukazał się w 2010 roku i ma wysoką ocenę 7,1 na IMDb, jednak ocena ta nie oddaje całej prawdy. To nie jest thriller. To dramat historyczny oparty na prawdziwych wydarzeniach.

Film opowiada historię toru Velodrome, który miał miejsce w Paryżu w 1942 roku. Francuska policja aresztowała tysiące rodzin żydowskich, w tym kobiety i dzieci, i przetrzymywała je w nędznych warunkach panujących na welodromie. Renault wcieli się w komisarza policji, który jest zamieszany w tę zbrodnię. Nie jest złoczyńcą, ale obowiązują go rozkazy.

Zobaczenie Reno w tej roli zmieni Twoją opinię o nim. Porzucił swój wizerunek twardziela. Nie ma tu żadnej akcji. Tutaj jest tylko cisza. Tutaj jest tylko strach. Film zmusza do konfrontacji z banalnością zła. Rodzi trudne pytania o posłuszeństwo i człowieczeństwo. Dlaczego ludzie wykonują polecenia? Jak zwykły policjant może być zamieszany w taką brutalność? Odpowiedź nie jest prosta. Ten film nie oferuje łatwych rozwiązań. To po prostu pokazuje, co się wydarzyło.

10. Les Visiteurs (1993) – IMDb: 7.1

Odpocznij od mrocznych historii. Po trudnej historii opisanej w poprzednim artykule naprawdę cofnęliśmy się w czasie. Tutaj gatunek zmienia się z dramatu historycznego na czystą chaotyczną komedię. Les Visiteurs, znany na całym świecie jako „Les Visiteurss”, to coś więcej niż tylko kultowy francuski klasyk. To farsa z podróżą w czasie, która na nowo zdefiniowała farsę dla pokolenia, które uwielbia sztucznie śmieszne sytuacje.

Film wyreżyserowany przez Jeana-Marie Poireta wcale nie traktuje siebie poważnie. To jest jego główna zaleta. Fabuła opowiada o średniowiecznym rycerzu Jacquot de Molay (w tej roli Jean Reno) i jego giermku Godefroyu (w tej roli Christian Clavier). Niesłusznie skazani na śmierć w XII wieku, w jakiś sposób trafiają do Paryża w 1993 roku. Magia dzieje się w kontraście między ich surowymi, brutalnymi średniowiecznymi instynktami a codziennymi frustracjami współczesnej Francji.

Jean Reno jest nadal na ekranie, ale nie jest to jeszcze znane. stoicki bohater zniknął. Zamiast tego jest zdezorientowany arystokrata z toporem, który nie może zrozumieć, dlaczego nikt mu się nie kłania. Christian Clavier kradnie każdą scenę, grając tchórza. Ich dynamika jest motorem tego filmu. Byli kłótliwi, agresywni i po prostu głupi.

• Gatunek: Komedia, Science Fiction, Podróże w czasie
• Reżyseria: Jean-Marie Poiret
• W rolach głównych: Jean Reno, Christian Clavier, Valerie Lemercier
• Rok: 1993
• IMDb: 7.1

Dlaczego ten film kilkadziesiąt lat później ma ocenę 7,1 na IMDb? Bo jest konsekwentny. Żarty zawsze trafiają w sedno. Komedia fizyczna pokonuje bariery językowe. Nie trzeba znać francuskiego, żeby zrozumieć agonię Godefroya, gdy próbuje wyjaśnić współczesne praktyki higieniczne rycerzowi, który nie mył się od 40 lat. To idealny stan absurdu i uroku.

Aktorzy drugoplanowi dodają kolejne warstwy chaosu. Valérie Lemercier gra współczesną potomkę rodziny Jacquesów, która utknęła w katastrofalnym małżeństwie i nudnej pracy biurowej. Jej przemiana z przygnębionej gospodyni domowej z lat 90. w średniowieczną wojowniczkę jest zarówno zabawna, jak i tajemniczo inspirująca. Film krytykuje współczesne lenistwo, przeciwstawiając je średniowiecznemu barbarzyństwu, choć barbarzyństwo to przedstawione jest z humorem.

To nie jest sztuka wysoka. To nie skłania do myślenia o ludzkiej naturze. Ale śmieszy mnie to aż do bólu żeber. W świecie filmów, w których często panuje obsesja szorstkiego realizmu, „Les Visiteurs” pozostaje żywym i kolorowym wyjątkiem. Okazuje się, że najlepszym sposobem na ucieczkę od rzeczywistości jest rzucenie w nią mieczem.

Podróż w czasie. Widzieliśmy ten trop setki razy, ale rzadko z tak chaotyczną energią. Weźmy jako przykład film „Obcy” (Les Visiteurs). Dla wielu z nas ten film definiuje kino francuskie. W Paryżu lat 90. średniowieczny rycerz i jego nieudolny giermek zostają dotknięci nieudanym zaklęciem i trafiają do Paryża lat 90. XX wieku. Zderzenie kultur to żart, ale sednem filmu jest gra aktorska. Jean Reno, zwykle znany z trudnych ról, gra zdezorientowanego rycerza próbującego zrozumieć zmęczenie spowodowane zmianą strefy czasowej i elektryczność. Udaje się, bo do absurdu podchodzi ze śmiertelną powagą.

Zdefiniowanie kombinacji gatunków jest trudne. Czy to jest komedia historyczna? Komedia science-fiction? A może po prostu czysta komedia? To wszystko na raz. Film wyreżyserował Jean-Marie Poiret, a w rolach epizodycznych występują Jean Reno i Christian Clavier (scenarzysta i główny aktor), a także Frank Dubos. Został wydany w 1993 roku i do dziś cieszy się dużym zainteresowaniem publiczności. Ocena 7,1 na IMDb odzwierciedla tę niesłabnącą popularność. To nie tylko kultowy hit, to prawdziwy sukces kasowy. To jest standard.

Na tym jednak francuska miłość do farsy i satyry sytuacyjnej się nie kończy. Jeśli szukasz kolejnej wspaniałej rzeczy w chronologii współczesnego francuskiego humoru, musisz zobaczyć, co będzie dalej.

„Uspokój się!” (2003) — Spacer pomiędzy kryminałem a komedią

Jeśli „Obcy” opowiada o absurdzie sytuacji, w której człowiek jest nie na miejscu, to „Be Quiet!” (w niektórych krajach nazywane „Zamknij się!”) to narastająca z każdą chwilą panika z powodu kłamstw. Choć jest to komedia kryminalna, zbrodnie popełniane są głównie werbalnie.

Działka? Osoba, która za dużo mówi, może znaleźć się w sytuacjach, w których jedyną opcją jest cisza. Dosłownie. Znajduje się w samochodzie z zabójcą, który jest zmęczony rozmową. Napięcie jest odczuwalne fizycznie, ale wykonanie to kompletna farsa. Film utrzymany jest w niepowtarzalnym stylu francuskiego humoru, w którym stawką jest życie lub śmierć, ale dialogi są ostre, dowcipne i często absurdalne.

** „Bądź cicho!” w reżyserii mistrza komediowego thrillera Francisa Webera. Potrafi opowiadać dowcipy z precyzją specjalisty od usuwania min. W filmie ponownie występuje Jean Reno, tym razem w roli gadatliwego cywila, a Jackie Chan gra stoickiego zabójcę w rzadkim połączeniu dramatu i komedii. Tak, to nieoczekiwana kombinacja, ale działa, ponieważ postać Reno jest irytująco głośna, dzięki czemu cicha irytacja Jackie Chana odzwierciedla reakcję publiczności.

Film ma w IMDb ocenę 7,1, co plasuje go wśród krytyków na równi z „Obcym”, choć klimat jest zupełnie inny. Podczas gdy poprzednia część była rozbudowana i magiczna, ta jest pełna napięcia, klaustrofobiczna i oparta na dialogach. Praca ta zadaje proste pytanie: „Co się dzieje, gdy człowiek, który nie może przestać mówić, spotyka człowieka, który nie może przestać zabijać?”

Odpowiedzią jest dużo biegania, dużo ukrywania się i rozmów. To

Chemia pomiędzy Jeanem Reno i Gerardem Depardieu jest niezaprzeczalna. Ich interakcje napędzają fabułę komedii Francisa Webera z 2003 roku.

Ruby i Quentin spotykają się w więzieniu. Szybko stają się sobie bliscy. Ich plan jest prosty: uciec, ukryć pieniądze i zemścić się. Stan psychiczny Quentina jest niestabilny. Ruby chce tylko pieniędzy. Rezultatem była chaotyczna i przyjemna jazda.

To jedno z najlepszych dzieł na liście filmów Jeana Reno. Aktorzy otwierają się, gdy współpracują z utalentowanymi kolegami. Szczegóły poniżej.

• Gatunek: Komedia
• Reżyseria: Francis Weber
• W rolach głównych: Jean Reno, Gerard Depardieu, Andre Dussollier
• Rok: 2003
• IMDb: 7.1

12. Grób Roseanne (1997) – IMDb: 7,2

Ten film z 1997 roku ma inny ton i oferuje wolniejszy rozwój fabuły. Opiera się bardziej na tajemnicy niż fizycznym humorze.

W spokojnym mieście, gdzie ziemia jest na wagę złota, brak miejsca na cmentarzu zamienia żałobę w dziwną rywalizację. Ta dramatyczna komedia skupia się na Marcello, mężczyźnie, którego nękają nie tylko żałoba, ale także problemy logistyczne. Jego żona Rosanna zmaga się z poważną chorobą serca, a Marcello jest zdeterminowany, aby zapewnić jej miejsce na cmentarzu obok najbliższych.

Sytuacja staje się jeszcze gorsza, gdy na rynku pozostały już tylko trzy wolne działki. Marcello znajduje się w nieoczekiwanie słodkiej, ale zaciętej rywalizacji z resztą mieszkańców miasta. Mniej zła, a więcej desperackiego, powszechnego pragnienia bycia blisko bliskich po śmierci.

Jean Reno dźwiga emocjonalny ciężar filmu, tworząc spektakl, który równoważy humor z autentyczną wzruszeniem. Radzi sobie z absurdem konfliktu, skupiając się na swoim oddaniu Roseanne.

Obsada i zespół kreatywny

Aby poruszać się po delikatnym lodowcu równowagi tonalnej, film opiera się na mocnych aktorach. W filmie Jean Reno występują Mercedes Ruelle i Polly Walker, które dodają głębi rolom drugoplanowym. Ich interakcje sprowadzają ludzką rzeczywistość do nieco farsowego założenia.

• Gatunek: Komedia, Dramat
• Reżyseria: Paul Weiland
• W rolach głównych: Jean Reno, Mercedes Ruel, Polly Walker
• Rok produkcji: 1997
• ocena IMDb: 7,2

13. Ronin (1998) – IMDb: 7.3

Ronin to rzadki relikt zimnej wojny, gdzie stawka wydaje się niewiarygodnie wysoka, a mechanika pościgu jest naprawdę wciągająca. Robert De Niro i Jean Reno wcielają się w bezrobotnych byłych agentów, którzy wierzą, że w świecie przestępczym są lepsze warunki niż na giełdzie pracy. Ich chemia nie jest szczególnie ciepła, ale czy jest napięcie? Jest tak gęsty, że można go kroić nożem. Na napisach końcowych odtwarzany jest „New York, New York” Franka Sinatry i jakoś idealnie wpasowuje się to w obraz. To film o napadach, w którym z łatwością i pewnością porusza się broń, samochody i zwroty akcji.

„Ronin udowodnił, że Jean Reno to nie tylko drugoplanowa postać komediowa, ale poważny aktor, który może konkurować z wielkimi legendami Hollywood”.

Właśnie dlatego ten film Johna Frankenheimera z 1998 roku wyróżnia się na naszej liście filmów Jeana Reno.

• Gatunek: Thriller, Kryminał, Akcja
• Reżyseria: John Frankenheimer
• W rolach głównych: Jean Reno, Robert De Niro, Natascha McElhone
• Rok produkcji: 1998
• ocena IMDb: 7,3

Film nie opiera się na efektach specjalnych CGI. Zamiast tego używa prawdziwych akrobacji, odpowiednich lokalizacji i scenariusza szanującego inteligencję widza. Spence Renault jest cichy, profesjonalny i niebezpieczny. Sam De Niro jest charyzmatyczny, ale i chaotyczny. Oglądanie ich za pośrednictwem przecinających się sieci w całej Europie to kinowe przeżycie, które przypomina nam, dlaczego kochamy thrillery szpiegowskie.

14. „Głęboki błękit” (1988) – IMDb: 7.6

Jeśli myślałeś, że w Renault liczy się tylko akcja, istnienie Deep Blue dowodzi, że się mylisz. Ten film z 1988 roku z Jeanem Reno w roli głównej skupia się bardziej na atmosferze niż na fabule. To wizualny poemat o wolności, obsesji i przerażającym pięknie oceanu. Renaud wcieli się w Jacques’a Maillola, freedivera, który głębiny traktuje jak świątynię. Jego przeciwnik, Enzo Molinari (Jean-Marc Barr), jest pełen pasji i głośny. Ten kontrast robi wrażenie.

Film zdobył nagrody Cezara dla najlepszego filmu, najlepszego reżysera i najlepszych zdjęć. To nie jest szybka recenzja. To jest zanurzenie. Czujesz ucisk w uszach. Możesz zrozumieć, dlaczego ci ludzie opuszczają swoje rodziny i życie i dryfują w ciemności. Jeden z najpiękniejszych filmów, jakie kiedykolwiek powstały, ukazuje delikatną, wrażliwą i ludzką stronę Jeana Reno.

Kompletny przewodnik po najlepszych filmach Luca Bessona, ranking według IMDb

Besson’s Big Blue bada konflikt pomiędzy dwoma freediverami – Jacques’em Mayolem i Enzo Molinarim – których przyjaźń z dzieciństwa zostaje wystawiona na próbę przez niebezpieczeństwa morskie. Jean Reno dodaje intensywności wizerunkowi tego nawigatora, wyrażając napięcie między przyjaźnią a rywalizacją. Dramat przygodowy z 1988 roku, w którym wystąpili Jean-Marc Baer, ​​Rosanna Arquette i Reno, otrzymał na IMDb wysoką ocenę 7,6.

Ciemna strona miłości Leona

Pięć lat później Besson w filmie Leon przeniósł akcję z błękitnych głębin na szare ulice Nowego Jorku. Film z 1994 roku, najbardziej znany pod oryginalnym francuskim tytułem Leon: The Professional, zdefiniował gatunek akcji dzięki wyjątkowemu połączeniu przemocy i czułości.

Fabuła koncentruje się wokół Leona, metodycznego zabójcy, który odnajduje sens życia w ochronie Matyldy, dziewczynki, której rodzinę zamordował skorumpowany agent DEA Norman Stansfield. Dynamika pomiędzy samotnym zabójcą a przedwcześnie rozwiniętą nastolatką napędza fabułę, eksplorując tematy samotności, mentoringu i niekonwencjonalnej miłości.

• Reżyseria: Luc Besson
• W rolach głównych: Jean Reno, Natalie Portman, Gary Oldman
• ocena IMDb: 8,5

Wysoka ocena filmu odzwierciedla jego uznanie krytyków i trwały wpływ kulturowy. Gary Oldman wciela się w fascynującą rolę szalonego Stansfielda, a Jean Reno powraca, aby udowodnić swoją wszechstronność wykraczającą poza podwodny dramat. Natalie Portman zadebiutowała w Hollywood i była nominowana do Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Estetyka filmu, charakteryzująca się długimi ujęciami i klimatyczną paletą barw, nadal wywiera wpływ na współczesne kino.

Dlaczego Leon pozostaje szczytem kariery Jeana Reno

Fabuła jest zwodniczo prosta. Morderca. Samotna dziewczyna. Zderzenie światów zmienia wszystko.

Leon (Jean Reno) zarabia na życie wypłacając gotówkę. Nadal się broni. On nie ma rodziny. W jego życiu pojawia się dziewczyna o imieniu Matylda, której rodzinę zniszczyli okrutni przestępcy. Nie chce przyjaźni. Ona pragnie zemsty. Jest gotowy zrobić dla niej wszystko.

Arcydzieło Luca Bessona to coś więcej niż tylko thriller. Eksploracja postaci w otoczeniu neonowych scen akcji. Matylda prosi Leona o pomoc. Leon początkowo odmawia. Potem się zgadza.

To właśnie dzięki tej dynamice Leon: Zawodowiec zajmuje pierwsze miejsca na liście najlepszych filmów z Jeanem Reno w roli głównej. To nie ma związku ze strzelaniną. Chodzi o ciche chwile pomiędzy ujęciami. Mleko. Zakład. Cisza.

„Myślę, że jestem teraz lepszą osobą”. — Matylda

Chemia między Leonem a Natalie Portman w okresie przed okresem dojrzewania jest niemal sztuczna w swojej szczerości. Zły Stanfield Gary’ego Oldmana emanuje niekontrolowaną i przerażającą energią. Odwrócił uwagę od Reno.

Szczegóły:

• Gatunek: Kryminał, Dramat, Akcja
• Reżyseria: Luc Besson
• W rolach głównych: Jean Reno, Gary Oldman, Natalie Portman
• Rok produkcji: 1994
• ocena IMDb: 8,5/10

To film, w którym cierpliwość jest nagradzana. Pozostaje w pamięci. Nie spieszy się do następnej wybuchowej sceny. Ciężar samotności Leona jest odczuwalny, zanim zostanie przezwyciężony.

Po latach wciąż o nim rozmawiamy. Nie ze względu na zwrot akcji. Ale ze względu na emocje, jakie wywołuje. Być może połączenie jest warte ryzyka.

Koniec? Nie jest przystojny. To bardzo chaotyczne. To prawda. On jest zawsze z tobą.