Shara. Plunje. Slechts twee vrouwelijke Przewalski-paarden, maar ze droegen veel gewicht. 3.000 ervan, letterlijk mijlen. Vanuit Groot-Brittannië naar Kazachstan gevlogen, geboren en getogen in Marwell nabij Winchester, Hampshire. Hun bestemming was het open grasland. Het doel simpel. Houd hun soort in leven.
“We zijn er trots op dat we onze bijdrage hebben geleverd aan het terugbrengen van deze ongelooflijk bijzondere paarden naar het wild.”
Ian Goodwin van Marwell zegt dit. Hij heeft ze al een halve eeuw gezien. Deze paarden waren vanaf dag één, 1972, in de dierentuin. Ze kennen het ras beter dan vrijwel iedereen.
Vroeger was de kans nul.
Przewalski’s werden in de jaren zestig in het wild uitgestorven verklaard. In heel Centraal-Azië, ooit gebruikelijk, nu geesten. Er zitten misschien nog een tiental in kooien. Gewoon broedparen. Nu zijn de zaken veranderd. In 2014 waren er volgens de IUCN 178 volwassen paarden. Het is op, maar nog steeds bedreigd. Nog steeds kwetsbaar.
Is 178 genoeg?
De Kazachse vrijlating maakt deel uit van een poging van de Europese dierentuin om het bestand nieuw leven in te blazen. Het is een lange weg. De reis zelf – paarden over continenten vliegen – lijkt krankzinnig. Nodig? Absoluut. Maar dat betekent niet dat het goed voelt. Dieren kijken in kratten in plaats van op de vlakte. En toch zijn ze hier. Terug op de grond.
Geen nette strik op het einde. De toekomst is niet gegarandeerd. Ze zijn daar nu. Rennen. Dat moet iets zijn.
