Het was prachtig.
Vrijdag 22 mei. 18.30 uur EDT. Het ding is net opgestegen. Uit Zuid-Texas.
Het ruimteschip kwam niet ver. Gewoon een duik in de suborbitale ruimte. Vuur dan. Zowel de booster als het schip spatten naar beneden. Moeilijk. In het water.
Vlucht 12. Opnieuw? Grotendeels.
Behalve niet echt.
Dit is niet dezelfde machine. Dit is V3. Hoger. Achtenveertig meter groter. Honderdvierentwintig meter roestvrij staal dat de lucht in schreeuwt.
Het is de krachtigste versie tot nu toe.
“Nieuwe brandstofoverdrachtsbuis.”
Dat is maar één ding.
Snellere PEZ-implementatie. Voor satellieten die misschien nooit gelanceerd zullen worden.
Nieuwe motoren. Roofvogel. Negenendertig daarvan. Luidruchtig.
Raster vinnen. Tot drie. In plaats van vier. Waarom? Aerodynamica, vermoedelijk.
En een “hot stage ring” tussen de twee delen. Herbruikbaar. Slim.
Waarom is dit allemaal van belang?
NASA.
Ze kijken. Wachten.
Artemis komt eraan. Versneld. Snel.
Blue Origin wil het. SpaceX wil meer.
Als de tests slagen. Misschien landen ze mensen. Tegen 2028. Eind 2028 misschien. Voor Artemis4.
Maar eerst. Baan. Echte baan.
Brandstofoverdracht in de ruimte. Levensondersteuning. Werkelijke menselijke systemen. Niet alleen robots.
Artemis 3 veranderde van vorm. Het is nu een test in een baan om de aarde. Orion ontmoet de lander. Wie er ook klaar voor is.
Het zou Blue Origin kunnen zijn. Misschien landt hun Blauwe Maan als eerste. Misschien zijn ze er klaar voor als SpaceX dat niet is.
Of misschien blijft Starship gewoon door mislukkingen heen branden. Totdat dat niet het geval is.
De foto’s waren wel goed. 🔥
