De leeftijd van 27 jaar is een grimmige afkorting geworden in de popcultuur, een statistische geest die rondspookt in de biografieën van de meest briljante kinderen van de rock-‘n-roll. Het is geen bijgeloof, maar een patroon dat in de jaren zestig en zeventig naar voren kwam en zo hardnekkig bleef hangen dat fans nu met een mengeling van angst en fascinatie naar de kalenders kijken van elke grote ster die die leeftijd bereikt.
Wie stierf op 27-jarige leeftijd?
De lijst is kort, maar het culturele gewicht is enorm. Het begon met Jimi Hendrix in 1970. Toen kwamen Janis Joplin en de tijdgenoot van Jimi Hendrix, hoewel de tijdlijn halverwege de jaren zeventig aanzienlijk krapper werd.
- Janis Joplin (1970): Stierf in haar slaap aan een overdosis heroïne.
- Jimi Hendrix (1970): Stierf aan alcoholvergiftiging in zijn appartement in Londen.
- Kurt Cobain (1994): maakte een einde aan zijn leven in Seattle.
- Amy Winehouse (2011): Overleden aan alcoholvergiftiging in Londen.
Tussen 1959 en 1996 stierven zeven grote rockmuzikanten op precies 27-jarige leeftijd. Dat is de kern van de ‘27 Club’.
Waarom voelt het nummer zo zwaar aan?
Het is geen magie. Het is waarschijnlijkheid, versterkt door levensstijl. Rocksterren uit de jaren zeventig en tachtig leefden snel. Ze consumeerden alcohol, drugs en aandacht in gelijke mate. Velen verkeerden in een uitstekende lichamelijke gezondheid, waardoor de plotselinge dood voor de fans nog schokkender aanvoelde.
“De 27 Club is een mythe, maar wel een nuttige. Het helpt ons het idee te verwerken dat genialiteit kwetsbaar kan zijn.”
Het patroon creëert een zichzelf vervullend verhaal. Wanneer bij een ster op 26-jarige leeftijd de diagnose verslavingsprobleem wordt gesteld, begint het internet de dagen af te tellen. Het is een wreed spel, maar het weerspiegelt een oprechte angst: dat juist de dingen die deze artiesten buitengewoon maakten, hen ook vernietigden.
Hoe is de “27 Club” begonnen?
De term werd bedacht door muziekjournalist Graham Cox in een artikel uit 1999 voor het tijdschrift Uncut. Hij schreef over de dood van Kurt Cobain en Amy Winehouse (hoewel Winehouse later stierf, werd de term al toegepast op Cobain en anderen). Cox gebruikte het feitelijk om de dood van Hendrix, Joplin en anderen te beschrijven, waarbij hij het griezelige toeval opmerkte.
De zin bleef hangen omdat het pakkend was. Het veranderde een statistische anomalie in een merk. Merchandise, documentaires en artikelen leunen er allemaal op. Het is een handige manier om artiesten bij elkaar te brengen die misschien niet veel gemeen hebben buiten hun leeftijd bij overlijden.
Is het een vloek of gewoon pech?
Het is pech, verergerd door risico.
- Jimi Hendrix had een hartaandoening en een voorgeschiedenis van drugsgebruik.
- Janis Joplin kampte met verslavings- en gezondheidsproblemen.
- Kurt Cobain leed aan chronische pijn, depressie en middelenmisbruik.
- Amy Wijnhuis
