Odłączenie zasilania po długim dniu daje szczególny rodzaj ukojenia. Łapiesz przekąskę. Zdejmujesz buty. Zanurzasz się w YouTube, przeglądasz Facebooka lub kończysz oglądanie sezonu serialu Lost, który nagrałeś na DVR. To jest pasywne. To proste. Jednak przed erą usług szerokopasmowych i transmisji strumieniowych rutyna była inna. Nie miałeś menu z nieskończonymi wyborami. Właśnie usiadłeś. Czekałem. Obejrzałam, co stacja zaplanowała na ten wieczór.

Zanim telewizja zawładnęła salonem, wokół radia gromadziły się rodziny. Dzieci biegały ze szkoły do ​​domu nie po to, żeby korzystać z Internetu, ale żeby założyć domowe odbiorniki kryształowe. Potrzebowali sygnału dla Niebiańskiego Króla lub Małej Sieroty Annie. Dorośli usiedli, żeby posłuchać The Shadow lub The Cisco Kid. Fale radiowe były internetem przed internetem.

Nadawcy amatorscy

To nie zaczęło się jako przemysł. Przed I wojną światową radio było placem zabaw dla amatorów. Testowali granice nowych, jeszcze nie opanowanych mediów. Pierwsze transmisje były surowe. Operator czytał na głos artykuły prasowe. Przekazywał lokalne raporty pogodowe. Czytam poezję. Włączył płyty gramofonowe. To było eksperymentalne. To było amatorskie.

Ale to zadziałało. Wyróżniają się dwa wczesne kamienie milowe. W latach 1906–1907 Reginald Fessenden nadawał ze swojej stacji nadawczej w Massachusetts. Mówił. Grał muzykę. Mniej więcej w tym samym czasie Lee de Forest transmitował płyty gramofonowe z okrętu wojennego. Nie były to tylko pokazy techniczne. Były to pierwsze próby zabawiania masowej publiczności za pośrednictwem fal radiowych.

Powstanie mediów

Po I wojnie światowej radio zmieniło wszystko. Stały się pierwszymi prawdziwymi środkami masowego przekazu. Dzięki niemu informacja i rozrywka dotarły do ​​domów w całych Stanach Zjednoczonych. Wielki Kryzys tylko zwiększył jego popularność. Wyjście kosztuje. Radio było bezpłatne. To zjednoczyło słuchaczy. Niezależnie od tego, czy byli w Nowym Jorku, czy w Nebrasce, słuchali tych samych wydarzeń w całym kraju. Słyszeli te same lokalne wiadomości. Czuli tę samą muzykę.

Epokę tę, obejmującą lata dwudzieste i późne pięćdziesiąte XX wieku, historycy nazywają złotym wiekiem radia. To nie był tylko trend. To była zmiana kulturowa. Programy z tamtej epoki dały początek gatunkom, które do dziś dominują w telewizji i podcastach. Wtedy wynaleziono formaty. Style zostały wówczas ustalone.

Co zdefiniowało Złoty Wiek?

Lata dwudzieste i pięćdziesiąte XX wieku przyniosły powódź rozrywki. Serialowe dramaty. Komedia. Transmisje wiadomości. Struktura tych przedstawień stworzyła ramy narracyjne, których używamy do dziś. Jeśli kiedykolwiek zastanawiałeś się, jak programy radiowe ze Złotego Wieku ukształtowały współczesne media, patrzysz na źródło.

Rozbijemy to punkt po punkcie. Przyglądamy się początkom nadawania. Odkryjemy mechanikę serialowych dramatów i komedii. Śledzimy początki telenoweli. Zobaczymy, które z tych starych zwyczajów radiowych przetrwały przejście do telewizji i erę cyfrową.

Wczesne radio: kto jest pierwszy

Korzenie tych mediów są pomieszane. Nie było wypolerowane. To było żywe. Amatorzy, którzy założyli ten biznes, nie wiedzieli, że budują imperium. Chcieli po prostu porozmawiać z ludźmi. Włącz nagrywanie. Być usłyszanym.

W czasie Wielkiego Kryzysu radio było praktycznie bezpłatne. Łączył słuchaczy w całym kraju z wydarzeniami krajowymi, nie wymagając od nich wydawania pieniędzy na wychodzenie z domu.

Technologia uległa poprawie. Treść uległa poprawie. Publiczność rosła. Kiedy nadszedł rok 1920

Radio nie pojawiło się znikąd. Tak, technologia istniała na początku XX wieku, ale przed I wojną światową była tylko ciekawostką. Potem wszystko się zmieniło. Firmy rzuciły się na budowę sieci. Potrzebowali treści, aby wypełnić zakłócenia na falach radiowych. Jednym z pierwszych znaczących graczy było Radio Corporation of America (RCA). To nie był startup. Było to wspólne przedsięwzięcie General Electric, AT&T, Wireless Specialty Apparatus Company i Westinghouse. Potrzebowali osłony. Potrzebowali skalowalności.

Do walki włączyły się poszczególne stacje, czyli oddziały. Były to stacje będące własnością osób fizycznych lub innych firm, niezależne od sieci nadających program główny. KDKA, WJZ i WEAF w Nowym Jorku. WNAC w Bostonie. Szukali potężnych haków. Sport. Polityka. Prawdziwym debiutem KDKA był powrót wyników wyborów prezydenckich z 1920 roku. Następnie, 2 lipca 1921 roku, stacja RCA transmitowała walkę o tytuł mistrza świata w boksie wagi ciężkiej pomiędzy Jackiem Dempseyem i Georgem Carpenterem. WJZ przejął transmisję z World Series. Na żywo, surowo, natychmiastowo.

Ale słuchacze oczekiwali czegoś więcej niż tylko wyników. Chcieli rozrywki. Dyrektorzy radiowi rozumieli, że większa publiczność oznacza wyższe stawki za reklamy. Zaczęli więc sprzedawać czas antenowy. Model był prosty. Sieci udostępniały bezpłatne programy. Reklamodawcy płacą za umieszczanie filmów przed programem lub w jego trakcie. To była konsorcjum barterowe. Działało, ale wydawało się uciążliwe.

Grupy próbowały regulować te przerwy. Rozwiązanie? Marka. Nazwa sponsora stała się częścią tożsamości programu. „The A&P Gypsies” dla firmy Atlantic and Pacific Tea Company. „Texaco Star Theatre” „Prudential Family Hour”. Teatr Palmolive Beauty Box. Nie tylko oglądałeś program. Kupiłeś tę markę.

Prezentacja od Wadeville do radia

Stacje próbowały wszystkiego. Dziwne wieści. Godziny żartów. Kołysanki dla osób cierpiących na bezsenność. Czerpali materiał z teatru. Orkiestra symfoniczna. Wadeville. Z tego chaosu wyłoniły się gatunki.

Artyści z Wadeville z łatwością przeszli do radia. Freda Allena. Jacka Benny’ego. George’a Burnsa i Gracie Allen. Budda Abbotta i Lou Costello. Miltona Berle. Edgara Bergena. Sala Wendella. Gertruda Berg. Nazwy te stały się powszechnie znane. Ale obecność na scenie nie przełożyła się na dźwięk. Różnorodne audycje radiowe musiały się dostosować. Opierali się na muzyce. Żarty. Szkice. Stereotypy. Wszystko, co mogłoby nakreślić obraz w umyśle słuchacza.

Format był trudny. Otwarcie numerem muzycznym. Przejście do zabawnego monologu lub dialogu. Więcej muzyki. Potem skecz komediowy, często z gościnną gwiazdą. Więcej muzyki. Krótki ostatni blok z gościem przed pożegnaniem gospodarzy. To było formalne. To było skuteczne.

Dlaczego seriale telewizyjne zmieniły grę

Wzrosła liczba programów rozrywkowych. Stały się popularne. Ale publiczność była zmienna. Słuchacze mogli dostroić się do gościnnej gwiazdy, a następnie przełączyć się, gdy gwiazda odeszła. Nie spodobało się to sieciom. Chcieli lojalności. Chcieli przewidywalnych przychodów z reklam.

Więc przestali próbować bawić. Zaczęli próbować przejąć władzę.

Skupili się na serialu.

Niezapomniane chwile, które zdefiniowały medium

Radio było czymś więcej niż tylko szumem tła. Taka była historia. Oto momenty, które pokazały jego siłę.

  • 1925 : Calvin Coolidge zostaje pierwszym prezydentem, który obejmuje urząd na żywo przez radio.
  • 1937 : Katastrofa sterowca Hindenburg. Transmisja na żywo. Przerażenie było słychać.
  • 1938 : Orson Welles i jego Merkury Teatr Powietrza czytają Wojnę Światów. To brzmi tak realistycznie. Tysiące ludzi wpada w panikę, myśląc, że Marsjanie rzeczywiście dokonują inwazji.
  • 1941 : Pearl Harbor. Reporter w Honolulu dzwoni do nowojorskiej stacji. Wyzwanie toczy się w całym kraju. Na żywo.

To nie były jedyne wydarzenia. To były wspólne doświadczenia. Ale prawdziwym motorem radia nie była wiadomość. To była obsesja.

Seryjne słuchowiska radiowe i komedie sytuacyjne

Program rozrywkowy był imprezą. Serial był pułapką. A ludzie nie mogli odwrócić wzroku.

Architektura transmisji godzinnej

Radio nie tylko zapewniało rozrywkę; stworzyło zależność. Seriale radiowe i programy komediowe opierały się na tym samym psychologicznym haczyku: głównym bohaterze. Ale sposób, w jaki używali tej postaci, zależał od tego, kogo chcieli zatrzymać w swoich radiach.

Bohaterowie akcji byli wzorami do naśladowania. Byli mścicielami. Pomyśl o Cieniu lub Samotnym strażniku. Nie utożsamiłeś się z nimi. Podziwiałeś ich. Byli czystymi i nieustraszonymi obrońcami przed złem. Dotyczyło to także Kiko Kid – postaci z legendy, a nie rzeczywistości.

Ale opery mydlane i komedie. Ich głównymi bohaterami byli zwykli ludzie. Sąsiedzi. Wyimaginowani krewni. Znałeś ich. Poczułaś, że możesz do nich zadzwonić. To był sekret. Rozpoznanie uniemożliwiło mi zmianę stacji radiowej.

Formuła 15 minut

Większość z tych występów trwała dokładnie 15 minut. Krótki. Bez dodatkowej wody. Trzymali się scenariusza tak spójnego, że przypominał rytuał.

W dramatach cykl był prosty. Bohater szuka sprawiedliwości. Asystent wspiera. Zło zostaje ukarane. Błędy zostały naprawione. Każdy odcinek przedstawiał nową tajemnicę lub przygodę. Rezolucja zawsze kończyła się klifem. Pełny napięcia moment, który kazał mi czekać cały tydzień na kolejny odcinek.

Weź Samotnego Rangera. Schemat nigdy nie został złamany. Geri odjeżdża konno o zachodzie słońca. Obserwator odwraca się do drugiego i pyta: „Kim był ten zamaskowany mężczyzna?” Odpowiedź: „Nie wiem, ale pozostawił po sobie tę srebrną kulę”.

To nie był tylko slogan reklamowy. To była marka. Marka nadrukowana na każdym odcinku.

Porażka komedii

Komedie sytuacyjne zmieniły scenariusz. A dokładniej, odwrócili tę niezręczność.

Formuła została zbudowana wokół rodziny lub kilku znajomych. Ale główna postać? Zwykle znajdował się w niełasce. Źle ocenił sytuację. Popełniłem głupi błąd. Spotkał się z publicznym upokorzeniem.

Humor wynikał z uznania porażki. Nie patrzyłeś na bohatera ratującego świat. Spojrzałaś na mężczyznę potykającego się o własne nogi. I tej jesieni znalazłeś połączenie. Ogólny śmiech. Powód, dla którego warto wrócić do słuchania w przyszłym tygodniu.

Jedno podejście stworzyło legendy. Drugim są społeczności. Obaj wypełnili fale radiowe.

Radio było sercem amerykańskiej rozrywki podczas masowych fal imigracyjnych na początku XX wieku, a widzowie mieli konkretną prośbę: historie odzwierciedlające ich własne korzenie etniczne. Problem w tym, że historie te często opierały się na prymitywnych stereotypach. Nigdzie nie było to bardziej widoczne niż w Amos ‘n’ Andy, programie tak wszechobecnym, że stał się radiowym standardem sukcesu.

Początki serialu sięgają 1926 roku, kiedy to nosił on nazwę Sam ‘n’ Henry. To nie tylko było emitowane; przetrwało. Od audycji nocnych po dystrybucję, program był nadawany aż do 1960 roku. Założenie było dość proste: dwóch czarnych mężczyzn próbujących utrzymać na rynku jednosamochodową taksówkę. Ale wykonanie było pełne sprzeczności. Napisany i wykonany przez weteranów białego programu rozrywkowego Freemana Gosdena i Charlesa Corrella serial był szeroko krytykowany przez naukowców i opinię publiczną za karykaturalne przedstawienie życia Czarnych.

Kiedy pojawiła się telewizja, w programie nastąpiła krótka zmiana. Ostatecznie obsadzono czarnych aktorów do roli Amosa i Andrew, próbując odejść od dotychczasowego używania białej twarzy. To go nie uratowało. Program szybko wzbudził kontrowersje i już po krótkim pobycie w telewizji został usunięty z ekranów.

Żydowski Front Wewnętrzny: „Goldbergowie”

O ile Amos ‘n’ Andy reprezentował problematyczny aspekt komedii etnicznej, o tyle Goldbergowie zaproponowali cieplejsze, choć wciąż wyraźnie etniczne podejście. Spektakl stworzony przez Gertrude Berg był kontynuacją jej występu z 1925 roku. Koncentrował się na życiu rodzinnym Molly i Jake’a Goldbergów, żydowskich imigrantów poruszających się po zawiłościach ich amerykańskiego sąsiedztwa.

Molly była kotwicą. Zajmowała się dramatami rodzinnymi, sporami z sąsiadami i codziennymi trudnościami, często służąc radami, przepisami i dużą ilością ludowego humoru w języku jidysz. To nie był tylko hit radiowy; stał się pierwszym serialem telewizyjnym, torując drogę fali komedii etnicznych we wczesnych latach telewizji. Milionom słuchaczy i widzów dał wgląd w społeczność, która wydawała się zarówno obca, jak i znajoma.

Radiowa opera mydlana

Wraz z ewolucją gatunku producenci zdali sobie sprawę, że kobiety są lojalną, niewykorzystaną grupą demograficzną do serialnego opowiadania historii. Doprowadziło to do powstania telenoweli, gatunku zaprojektowanego specjalnie dla kobiet i przez kobiety.

Formuła była prosta, ale skuteczna. Seriale radiowe powstały, aby przykuć uwagę słuchaczy i przykuć ich do radia. Każdy odcinek trwał około 15 minut. Fabuła skupiała się wokół grupy powtarzających się postaci. W przeciwieństwie do seriali, w których fabuła zamykała się w jednym odcinku, telenowele rozciągały narrację na wiele kwestii. Obejmowały wątki poboczne i nowe konflikty, aby utrzymać dynamikę. Co najważniejsze, te programy były pierwszymi skierowanymi bezpośrednio do kobiet.

Irna Phillips wiedziała, jak dotrzeć do tej grupy demograficznej. Zanim rozpoczęła się jej kariera pisarska, pracowała jako aktorka i lektorka. Kierownictwo WGN zwróciło się do niej z konkretną prośbą: stworzyć codzienny 15-minutowy program dla kobiet skupiający się na dynamice rodziny. Phillipsowi to się udało. Zbudowała narrację wokół irlandzko-amerykańskiej wdowy i jej niezamężnej córki.

„Malowane sny”, powszechnie uważana za pierwszą prawdziwą radiową operę mydlaną, wyemitowano w październiku 1930 r. Jednak termin „telenowela” nie został wymyślony przez Phillipsa. Prasa to wymyśliła. Słowo „mydło” odnosiło się do głównych sponsorów tamtych czasów. Detergenty do prania i mydła toaletowe były największymi reklamodawcami finansującymi te czasy antenowe.

Phillips nie tylko stworzył format. Wymyśliła mechanikę, która do dziś definiuje ten gatunek. Wprowadziła Cliffhanger, kończąc każdy odcinek Cliffhangerem, aby mieć pewność, że słuchacze wrócą następnego dnia. Do przejścia między scenami używała muzyki. Celowo zwolniła tempo opowieści. Cel? Pozwól kobietom słuchać programu podczas wykonywania prac domowych, bez konieczności ciągłej i intensywnej uwagi. Przegapiłeś linię? Nie ma znaczenia. Następny odcinek wszystko wyjaśni.

Według Museum of Broadcast Communications Phillips stworzył jeszcze dziewięć seriali radiowych. Jej najsłynniejsze dzieło, The Guiding Light, trwało łącznie 70 lat w radiu i telewizji. Ten czas trwania jest niesamowity.

Popularność tego formatu gwałtownie wzrosła. Do 1941 roku telenowele zastąpiły prawie wszystkie inne programy dzienne. Dziewięć na dziesięć dziennych programów radiowych w sieci sponsorowanych przez reklamodawców to telenowele. Ta dominacja nie była wyłącznie zasługą Phillipsa. Inną pionierką była Ann Hummert. W 1931 roku stworzyła film „Skradziony mąż” (The Stolen Husband). Podobnie jak Phillips, Hammert spopularyzował intrygi, które są obecnie głównymi elementami telewizji: amnezja, szantaż, egzotyczne choroby, dawno zaginieni kochankowie i procesy o morderstwa. Ustanowiła nawet tradycję klifów w piątkowych odcinkach.

Czy wideo naprawdę zabiło gwiazdę radia? Odpowiedź leży w tym, jak te programy przetrwały transformację.

Za ekranem odbiornika

Nadanie audycji radiowej wymagało całej armii. Nie zabrakło oczywiście producentów, reżyserów, scenarzystów i aktorów. Ale magia wydarzyła się dzięki zespołowi pracującemu za kulisami.

  • Spiker otworzył program. Czytał podsumowanie poprzedniego odcinka, aby odświeżyć wspomnienia słuchaczy, a następnie nadawał ton bieżącej fabule.
  • Organista lub orkiestra zapewniła muzykę tematyczną. Grali małe akcenty muzyczne, aby podkreślić przejścia lub zwiększyć napięcie cliffhangera.
  • Technik ds. efektów dźwiękowych stworzył świat dźwiękowy. Potrzebujesz dźwięku uruchamiającego się samochodu? Zamykające się drzwi? Koń galopujący o zachodzie słońca? Stworzyli to na żywo. Używali różnych rekwizytów, w tym crashbox – pudełka wypełnionego szkłem, kamieniami lub metalem, aby symulować wypadki lub spadające śmieci.
  • Aktorzy drugoplanowi zapewnili tło. Byli to statystowie lub postacie minimalnie powtarzające się, które wypełniały scenę, nie posuwając fabuły do ​​przodu.
  • Sponsor był motorem finansowym. Kupili czas antenowy na reklamę lub użyczyli swojej marki do samego tytułu programu.

Dzisiejsze audycje radiowe ze starego czasu

W latach pięćdziesiątych telewizja przykuła uwagę wszystkich. Przedstawienia znikały. Sieci wpadły w panikę. Ale radio nie umarło. To się zmieniło.

Format ten przeszedł metamorfozę, zrzucając ze swojej starej powłoki, aby przetrwać. Aby zrozumieć dlaczego, trzeba spojrzeć na amerykańskiego nastolatka tamtej epoki. Samochody. Przedmieścia. I nowe urządzenie, które zmieści się w Twojej kieszeni.

Te trzy czynniki sprawiły, że radio stało się opłacalne. Zamienili go z atrybutu domowego w mobilnego towarzysza.

Radio samochodowe, podmiejskie i przenośne

Rejsy stały się rytuałem kulturowym. Nastolatki jeździły samochodami z opuszczonymi szybami i głośno grającym radiem. DJ-e ​​stali się lokalnymi bohaterami. Transmisje muzyczne to nie tylko nadawanie; stały się ścieżką dźwiękową dla młodych ludzi.

Osoby przenoszące się z eksplodujących przedmieść do ośrodków miejskich potrzebowały towarzystwa. Radio to zapewniło. Służył jako tło dla codziennego zgiełku.

Potem pojawiło się przenośne radio. To było małe. To było tanie. Oznaczało to, że można było go słuchać na plaży. Na ulicy. Na podwórku. Nie byłeś już przywiązany do stacjonarnej konsoli. Radio stało się osobiste.

Ocaleni ze Złotego Wieku

Złoty Wiek nie zakończył się nagle. Wiele przedstawień odbyło się w kolejnych dziesięcioleciach. Niektóre zniknęły. Inne ewoluowały.

  • Teatr Misteryjny Radia CBS (1974-1982): Przywrócił dawny format suspensu. Słuchacze dostroili się, szukając wskazówek i dostając dreszczy.
  • Earplay (1972-ok. 2002): Później znany jako NPR Playhouse. Zasłynął z wyemitowania w 1981 roku w radiu słuchowisk „Gwiezdnych wojen” George’a Lucasa. Wysokobudżetowe science-fiction dla uszu.
  • This American Life (1995-obecnie): Stworzony na podstawie prostej koncepcji: jeden temat na odcinek. Pod tym sztandarem różnorodne historie. Nadal leci w radiu. Ma wersję telewizyjną. To pokazuje, że ten format działa.
  • W to wierzę: Wskrzeszona w 2005 roku przez NPR. Pomysł zaczerpnięto z programu Edwarda R. Murrowa z lat 50. XX wieku. Obecnie publikuje eseje w Internecie. Oferuje podcasty. Dostosowało się.

Nowoczesne radiowe zespoły teatralne

Sztuka teatru radiowego nie zniknęła. Nowe grupy przejęły pałeczkę. Występują na żywo. Produkują podcasty. Są w XM i radiu satelitarnym. Nagrywają płyty.

  • The Atlanta Radio Theatre Company: Występuje od 1984 roku. Trzymają się tradycji oldschoolowego radia.
  • Teatr Dry Smoke and Whisperers Holodio: Ponad 23 lata działalności. Koncentrują się na kryminałach i science fiction.
  • The Texas Radio Theatre Company: Założona w 2001 roku. Odtwarza programy rozrywkowe z przeszłości.
  • Warsztaty radiowe Willamette: Siedziba mieści się w Portland w stanie Oregon. Tworzą oryginalne treści i odtwarzają stare programy.

Towarzysz i dziedzictwo domu na prerii

Jeśli szukasz przykładu takiego przetrwania, nie szukaj dalej niż program A Prairie Home Companion w Minnesocie Public Radio.

Jest to prawdopodobnie najpopularniejszy wciąż istniejący program radiowy.

Gospodarz Garrison Killor był skupiony. Nie tylko zrobił program komediowy. Przywrócił format wczesnego programu radiowego z różnorodną treścią. Chciał, żeby widzowie poczuli, jak to było w latach 30. i 40. XX wieku.

Używał efektów dźwiękowych. Muzyka na żywo. Szkice komediowe. Ton.

Ale zaktualizował model. Starsze programy miały obowiązkowych sponsorów. Killor wymyślił fikcyjne. „Lawnboy Larry” „Gitarowy chłopak” To było zabawne. To było kontrolowane.

Spektakl rozpoczął się w 1974 roku i trwał 13 lat. Potem przestało.

Killor zrobił pięcioletnią przerwę. Wrócił w 1993 roku. Podtrzymał styl przy życiu. Miliony fanów wciąż słuchają.

Jeśli chcesz tego doświadczyć, sprawdź lokalne programy. Weź przekąskę. Podnieś stopy. Zamknij oczy.

Po prostu słuchaj.

Technologie się zmieniają. Platformy się poruszają. Ale potrzeba usłyszenia głosu w ciemności? Ona zostaje.

Powiązane artykuły

  • Jak działa radio
  • Jak działa widmo częstotliwości radiowych
  • Jak działa radio amatorskie?
  • Jak działa radio HD
  • Jak działają komedie sytuacyjne
  • Dlaczego wszystkie stacje radiowe FM kończą się liczbą nieparzystą?
  • Dlaczego niektóre stacje radiowe są lepiej słyszalne w nocy niż w dzień?

Dodatkowe przydatne linki

Krajowe Radio Publiczne
 Towarzysz domu na prerii

Źródła

  • Cox, Jim. „Wspaniałe seriale radiowe”. Jefferson, Karolina Północna: McFarland. 2007
  • Cox, Jim. „Żegnaj Gracie: ostatnie lata radia sieciowego”. McFarland: Londyn. 2002
    Harmon, Jim. „Wielcy Bohaterowie Radia”. Jefferson, Karolina Północna: McFarland. 2001
     Reiner, Robert C. i John D. Schwartz. „Słownik historyczny starego radia”. Strach na wróble Press, Maryland. 2008
    Richter, William A. „Radio: kompletny przewodnik po branży”. Wydawnictwo Peter Lang, Nowy Jork. 2006
     Taylor, Glenhall. „Przed telewizją: lata radia”. Południowy Brunszwik [NJ]: Barnes. 1979
  • Biblioteka i Muzeum Franklina D. Roosevelta. http://www.fdrlibrary.marist.edu
  • Teatr Mercury na antenie http://www.mercurytheatre.info/
  • Muzeum Komunikacji Radiowej (MBC) http://www.museum.tv/
    *Centrum Badań nad Mediami Paley http://www.mtr.org/
  • Towarzysz domu na prerii http://prairiehome.publicradio.org/
  • Paley Center, program „Ona to zrobiła”. http://www.shemadeit.org/
    *To amerykańskie życie. http://www.thisamericanlife.org/
  • W to wierzę http://thisibelieve.org/