6 stycznia 1973. Prawdopodobnie nadal jesteś w piżamie, niebieskie światło telewizora świeci ci na twarz i czekasz, aż zacznie się kreskówka. Może się wydawać, że po prostu odpoczywamy w sobotę pomiędzy Superhero Friends a Roadshow. Ale w ciągu najbliższych trzech minut rzeczywistość się zmieni. Zanim się zorientujesz, będziesz zapamiętywać tabliczkę mnożenia.
Tak narodził się Schoolhouse Rock!, serial, który na nowo zdefiniował telewizję w sobotnie poranki.
To nie jest część zwykłego odcinka.
Jest to program śródmiąższowy – krótki, samodzielny fragment przeznaczony do wypełniania przerw pomiędzy głównymi programami.
Pomysł wyszedł na pomysł Toma Yohe, dyrektora ds. reklamy w Nowym Jorku, który zauważył problem. Z jakimi dźwiękami dzieci mają trudności w nauce tabliczki mnożenia? Radio.
Yohe zaproponował ten pomysł ABC. Zaakceptowali ją.
W rezultacie powstał „Multiplication Rock”, pierwszy sezon tego zjawiska. Te krótkie filmy animowane trwają nie dłużej niż trzy minuty. Mają chwytliwy refren i teksty, które zapadają w pamięć na dziesięciolecia. Serial emitowano do połowy lat 80., po czym nastąpiła krótka przerwa i wznowiono nadawanie w latach 90. Ale tego ranka w 1973 roku było coś nowego.
Rozlegnie się dźwięk wygaszacza ekranu.
W miarę jak Twoje ciało rośnie i staje się większe,
Twój umysł rozkwita i staje się mądrzejszy.
Nauka jest świetna
Przecież wiedza to potęga!
To szkolny rock!
Mała cegła w murze,
Twój ulubiony budynek szkoły to
Szkolny Rock!
Jak „Schoolhouse Rock!” zaczął
Historia jego powstania jest prostsza niż myślisz. Nie pojawiło się ono na zajęciach i nie było wynikiem inicjatywy rządowej. Wszystko zaczęło się w agencji reklamowej. Tom Yohe i autor tekstów i producent Bob Dore chcieli, aby edukacja była niezapomniana. Wiedzieli, że dzieci najlepiej uczą się poprzez muzykę. Stworzyli więc piosenki do nauczania podstaw matematyki, gramatyki i geografii.
ABC zgodziła się na emisję programu. Sieć szukała czegoś edukacyjnego i rozrywkowego. Krótkie filmy były idealne. Są na tyle krótkie, że przyciągają uwagę. Są zabawne, więc nie sprawiają wrażenia pracy domowej. I nie przypominają niczego innego w telewizji.
Pierwszy sezon był w całości poświęcony pomnażaniu. Każdy film zmienił fakt matematyczny w chwytliwą melodię. „Trojka to muzyk” z rytmem. Uosobione ustawodawstwo „Jestem tylko hrabią”, mające później uczyć zasad społeczeństwa obywatelskiego. Ale wszystko zaczęło się od liczb.
Pod koniec pierwszego tygodnia dzieci nuciły melodie o tym, ile to siedem razy siedem. Rodzice byli zdezorientowani, ale zaciekawieni. Nauczyciele byli pod wrażeniem. ABC stworzyło nowy format treści edukacyjnych.
Spektakl trwał nieprzerwanie przez kilka lat. To ewoluowało. Pojawiły się sezony poświęcone gramatyce i naukom ścisłym. Ale czy nie jest przerażające uczyć się po raz pierwszy w sobotni poranek? To było wyjątkowe. Nie wiedziałeś, czego cię uczono. Po prostu wiedziałeś, że piosenka jest chwytliwa.
To jest sztuczka. Ponieważ muzyka pozostaje, tak samo jak lekcje. Zapomniałeś zeszytu do nauki. Pamiętasz melodię.
Kiedy na początku lat 70. David McCall pojechał z rodziną na ranczo w Wyoming, nie chciał zrewolucjonizować edukacji. Potrzebował tylko czasu od agencji reklamowej McCaffrey & McCall. Ale kiedy jechałem przez Środkowy Zachód, przyszła mi do głowy dziwna myśl. Jego syn próbuje nauczyć się tabliczki mnożenia. To samo dziecko może zapamiętać wszystkie teksty piosenek The Rolling Stones.
Dlaczego mózg koncentruje się na muzyce, ale ignoruje matematykę?
Wydaje się, że jest to zagadka warta rozwiązania. Kiedy McCall wrócił do Nowego Jorku, przedstawił pomysł George’owi Newallowi, współdyrektorowi kreatywnemu agencji. Newall natychmiast dostrzegł potencjał. Potrzebowali piosenek.
Pierwsze próby z autorami piosenek agencji nie powiodły się. To nie było to. Dlatego Newall, który pracował na pół etatu jako pianista w zespole jazzowym, postanowił pomóc. Skontaktował się z Bobem Duro.
Duro jest znane z pisania ekscentrycznych i edukacyjnych piosenek o codziennych sprawach, takich jak etykiety na materacach. Jest także pianistą jazzowym. Kiedy spotkał się z McCallem, publicysta wydał mu rygorystyczne instrukcje. Nie poniżaj się w stosunku do swoich dzieci.
„Nie wiem, jak mi się udało” – powiedział Duro w 2017 roku, rok przed śmiercią w wieku 94 lat. „Najwyraźniej [McColl] próbował grać z innymi autorami piosenek, ale większość z nich pisała zbyt prymitywnie dla dzieci. Kiedy spotkałem się z McCallem, powiedział: „Oto mój pomysł. Spróbuj, ale nie pisz tego specjalnie dla dzieci. Naprawdę zależy mi na dzieciach.”
Sytuacja wróciła do stanu pierwotnego. Spojrzał na podręcznik swojej córki. Kilka tygodni później wrócił z utworem otwierającym.
Nazywała się „Trzy to magiczna liczba”.
Czas trwania utworu nie przekraczał 3 minut. Był niezapomniany. Ujawniła symbolikę liczby trzy: wiara, nadzieja, miłość; serce, umysł, ciało – zanim przejdziemy do kształtów, dodawania i mnożenia. Zespół McCaffrey & McCall wysłuchał nagrania i był zdumiony.
McCall zasiadał w zarządzie Bank Street College of Education w Nowym Jorku. Poprosił szkoły w różnych regionach o przetestowanie piosenki. Wyniki były oczywiste. Podobało się to nauczycielom i uczniom. Znaleźli coś wyjątkowego.
Tom Yohe, dyrektor artystyczny agencji, od razu zaczął tworzyć scenorysy. Z pomocą starszego wiceprezesa ABC, Radforda Stone’a, grupa przedstawiła piosenkę i oprawę wizualną Michaelowi Eisnerowi. Eisner był wiceprezesem ABC ds. programów dla dzieci.
Nie był jedyny w pomieszczeniu. Eisner zatrudnił animatora Chucka Jonesa. Jones pracował nad Jumping Horse, Willie-E. Kojot” i „Pepo Le Pais”. Wyreżyserował także Jak Grinch ukradł Boże Narodzenie.
Odtworzyli taśmę demo Duro. Pokazali nagranie.
„Co o tym myślisz?” Eisner zapytał na koniec Jonesa.
„Kup” – odpowiedział Jones.
I tak po prostu w sobotni poranek dyrektor handlowy i muzyk jazzowy pojawił się w telewizji.
Gdzie zaczął się „Schoolhouse Rock”?
Program nie zaczął się jako serial telewizyjny. Zaczęło się od eksperymentu reklamowego. Firma McCaffrey & McCall chciała sprawdzić, czy treści edukacyjne mogą przyciągnąć uwagę. Wykorzystali ABC jako poligon doświadczalny.
Sieć zgodziła się na emisję krótkich filmów. Ale to nie były tylko przypadkowe piosenki. Miały uczyć konkretnych pojęć. Matematyka. Gramatyka. Historie. Nauka.
Każdy odcinek poświęcony był jednemu tematowi. Styl animacji był spójny. Muzyka była chwytliwa. Przesłania były proste, ale nie uproszczone do punktu prymitywizmu.
To podejście zadziałało. Szorty stały się podstawą sobotnich porannych kreskówek. Trwały latami. Uczyli pokolenia dzieci odmieniania czasowników i rozumienia trzech gałęzi władzy.
Dlaczego ten format działa?
Sukces „Schoolhouse Rock” nie jest przypadkowy. Opiera się na trzech kluczowych elementach.
- Muzyka. Te utwory zostały napisane przez ekspertów jazzu i rocka. Są dobrze zbudowani i atrakcyjni emocjonalnie.
- Animacja. Za efekty wizualne odpowiadało Chuck Jones Studios. Styl był czysty i wyrazisty. Pasowało do melodii muzyki.
- Spis treści. Temat jest bardzo ważny. Obejmuje podstawy programu nauczania, którego nauczyciele starają się przestrzegać.
To połączenie tworzy niezapomniane wrażenia. Dzieci chcą znowu słuchać tych piosenek. Uczą się nie zdając sobie sprawy, że się uczą.
Ta metoda jest nadal badana. Nauczyciele używają go, aby wyjaśnić, dlaczego muzyka pomaga w zapamiętywaniu. Mózg przetwarza rytm i melodię inaczej niż teksty. Tworzy to wiele ścieżek zapamiętywania.
„Schoolhouse Rock” udowadnia, że rozrywka i edukacja nie muszą ze sobą konkurować. Mogą się wzajemnie wzmacniać.
Jaki wpływ miało to na transmisje telewizyjne?
Zanim ukazał się Schoolhouse Rock, sobotnie poranki wypełniały powtórki i niskobudżetowe kreskówki. Na antenie brakowało czegoś nowego. Chcieli treści zatwierdzonych przez rodziców.
Wczesne lata: rock i rozdanie nagród Grammy
„Szkolna skała!” pierwotnie nie miał być hitem telewizyjnym. Program został po raz pierwszy wyemitowany w stacji ABC w weekend 6–8 stycznia 1973 r. Na cześć premiery twórca Thomas McCall i jego żona Boni zorganizowali przyjęcie w swoim mieszkaniu na Manhattanie. Zaprosili całą ekipę filmową. Zanim powstał serial animowany, koncepcja opierała się na albumie zatytułowanym „Multiplication Rock”. To oczywiście stało się tematem pierwszego sezonu.
Po raz pierwszy zostaną wykonane cztery utwory: „My Hero, Zero”, „Elementary, My Dear”, „The Four-Legged Zoo” i „Three Is a Magic Number”. Zostały napisane przez Davida Doru. On także je wykonywał. Plan był prosty: jedna piosenka na numer. Douro przełamał ten porządek, łącząc liczby 4, 6 i 8 w jedną kompozycję. Musiał znaleźć sposób, aby ich rozdzielić. Pojechał na kemping ze swoją córką Aralie i jej przyjaciółką Lisą. To właśnie wtedy wpadł na pomysł stworzenia „czworonożnego zoo”. To opowieść o szkolnej wycieczce do zoo. W ostatnim nagraniu Aralee i Lisa faktycznie śpiewają w chórze.
Wkrótce Douro został dyrektorem muzycznym. Wykonał wszystkie utwory z wyjątkiem dwóch. Dodał wokalistę jazzowego Grady’ego Tate’a w „Naughty Number Nine” i Blossom Derien w „Figure Eight”. Projekt przyniósł Dore nominację do nagrody Grammy w 1974 roku, ale statuetkę zdobyło „Sesame Street Live Live”. Sam serial był nominowany do ośmiu nagród Daytime Emmy w latach 1974–1997, zdobywając cztery.
Gramatyka rocka i narodziny autora tekstów
Drugi sezon Grammar Rock był emitowany w latach 1973–1974. W tym sezonie zaprezentowano piosenkę „Conjunction Junction”. Ta piosenka jest prawdopodobnie najbardziej znana z całej serii. Jest napisany przez Doru. Piosenkę wykonał były trębacz Merva Griffina, Jack Sheldon. McCall zaprojektował wizualizacje łączące pojazdy w całość.
Pojawia się tu także Lynn Ahrens. Była wówczas zaledwie sekretarką w dziale copywritingu agencji reklamowej McCaffrey & McCall. Pan McCall słyszał, jak gra na gitarze podczas przerwy na lunch. Poprosił ją o napisanie tekstu. W rezultacie powstało zdanie: „Rzeczownik to osoba, miejsce lub rzecz”. Ahrens został pełnoetatowym autorem tekstów. Później napisała piętnaście kolejnych piosenek na potrzeby programu. Wśród nich są „Ofiara grawitacji”, „Interplanet Janet” i „Wykrzykniki”.
Ciekawostka: Dziewczyna, która krzyknęła „Cholera! To już koniec! (Cholera! To koniec!) – Lauren Yohe Pojawiła się na końcu odcinka „Wykrzykniki”. Miała wtedy sześć lat.
Polityka amerykańskiego rocka i animacji
Entuzjazm towarzyszący obchodom Dwustulecia Stanów Zjednoczonych w połowie lat 70. twórcy przenieśli do trzeciego sezonu America Rock (znanego również jako History Rock). Opowiadają historię wyzwolenia spod panowania brytyjskiego. Na wojnę o niepodległość odpowiedzieli „strzałami słyszalnymi na całym świecie”. Pierwsi wynalazcy zdobyli reputację „matki konieczności”.
A potem jest Rząd Trzech Pierścieni. Zawiera system kontroli i równowagi. Został wyemitowany dopiero w 1979 roku. Powód opóźnienia? Autorzy obawiali się urazić polityków. Od tego czasu czasy zdecydowanie się zmieniły.
Jednak najpopularniejszą piosenką sezonu była „I’m Just a Bill”. Scenariusz napisał Dave Frishberg. Jack Sheldon wraca do akcji. Piosenka opowiada o trudnym procesie zatwierdzania ustawy. Frishberg gra na pianinie w tej piosence. Sheldon gra na trąbce. Nagrali to tego samego dnia co „Conjunction Junction”. Ta sama grupa. Ta sama energia.
Science Rock i transformacja cyfrowa
Pamiętacie kreskówkę, w której Izaak Newton został uderzony jabłkiem w głowę? To jest z . Była to piosenka sezonu 1978-1979 „Science Rock”. Ta piosenka zdecydowanie ma w sobie brzmienie lat 50. Tekst napisany przez Lynn Ahrens. Wykonał go zespół The Tokens. Być może znacie ich z hitu „The Lion Sleeps Tonight” z 1961 roku.
Ahrens stworzył także na ten sezon „Interplanet Janet”. Janet to planeta z Układu Słonecznego z przyszłości. Jest też piosenka „Telegraph Line” o układzie nerwowym.
Science Rock był emitowany od 1978 do 1979 roku, ale cały proces był organiczny. Autor utworu wpadł na pewien pomysł. Jeśli zespołowi kreatywnemu się spodoba, piosenka będzie gotowa za 2-4 tygodnie. Douro podpisał tekst. Następnie został on oceniony przez konsultantów z Bank Street School of Education. Ocena końcowa została przeprowadzona przez ABC. Gdy wszystko było już gotowe, rozpoczęła się animacja dłoni.
Era skuterów i koniec pewnej ery
Zmieniło się to w trakcie sezonu „Skuter Komputer i Pan”. Chipsy” (1983–1984). Temat zlecił dyrektor naczelny ABC, Squire Rusnell. Pomysł był taki, że dzieci boją się komputerów. Tym razem temat został ustalony przez zespół kreatywny. Przekazali go Frishbergowi, Ahrensowi i Dorowi. Powtarzające się postacie to Scooter Computer i Mister Chips. Hulajnoga to dziecko jeżdżące na rolkach. Pan Chips to komputer na wrotkach.
Ostatni sezon oryginalnego serialu nie był tak popularny. Ludzie źle zrozumieli tytuł. „Oprogramowanie” jest również określane jako „oprogramowanie i sprzęt”. Hulajnoga to chłopiec, a nie komputer. Piosenki nawiązywały do języka programowania BASIC, bajtów i przetwarzania danych. Szybko stały się nieaktualne.
ABC zmieniło termin emisji „Schoolhouse Rock!” w ABC Funfit z olimpijską gimnastyczką Mary Lou Retton w roli głównej. Dopiero wtedy autorzy zdali sobie sprawę z efektu. Spektakl stał się punktem odniesienia dla pokoleń dzieci, które w sobotnie poranki oglądały kreskówki. Kiedy zniknął, widzowie go przegapili. Naprawdę za nim tęskniłem.
Jak działania uczniów uratowały Schoolhouse Rock
Ożywienie serialu nie było spowodowane tylko nagłą zmianą kierownictwa. Powrócił na ekrany dzięki petycji zainicjowanej przez studentów Uniwersytetu Connecticut (UConn). Ich żądanie było proste: przywrócenie Schoolhouse Rock do sobotniego porannego programu ABC.
ABC słuchało.
W 1993 roku wznowiono klasyczną serię edukacyjną. Oczywiście wszystkie stare popularne programy również zostały ponownie wyemitowane. Dodano jednak także dwa nowe utwory z cyklu „Grammar Rock”. Bob Dorrough powrócił z „Busy Preposition”, a Lynn Arens przyczyniła się do powstania „The Story of Mr. Morton”.
Tak rozpoczęła się nowa seria „Money Rock”. Nadawany był od jesieni 1994 do 1996 roku. Temat kursu zeszedł na finanse. Playlista zawiera utwory takie jak „$7,50 Once a Week” Dave’a Frishberga i „Tyrannosaurus Debt” Toma Yohe.
Petycja studencka zmieniła harmonogram transmisji
To nie była tylko nostalgiczna decyzja. Było to odpowiedzią na autentyczne zainteresowanie publiczności. Sieć wzięła pod uwagę oceny. Obserwowali zaangażowanie publiczności i postanowili pozostawić włączone światło w klasie.
Ale po co się na tym zatrzymywać? Lekcje finansów są nowością. Piosenki o gramatyce są istotne. Jednak społeczeństwo wciąż żąda więcej. Nie tylko stare hity. Ale także nowe tematy. Nowe kąty.
Odrodzenie okazało się sukcesem. Przynajmniej od kilku lat. Potem cykl znów się zmienił. Jak to zawsze bywa.
Plan reklamowy dla edukacji
Geniusz tego zjawiska tkwił nie tylko w talencie muzycznym. To był marketing. Twórcami byli dyrektorzy reklam, którzy po pracy zamieniali sale konferencyjne na stoły kuchenne. Podchodzili do lekcji historii jak do towaru. Cel? Sprzedawaj wiedzę z taką samą mocą jak sodowy dżin.
Newall i Yohe zauważyli w oficjalnym podręczniku, że serial podlegał prawom dyscypliny reklamowej. Jasne koncepcje. Ograniczony czas. Każda sekunda miała znaczenie. Nie był to pierwszy przypadek wykorzystania muzyki do zapamiętywania. Pieśni istnieją od tysięcy lat. Ale ta mieszanka była inna. Jazz. Ludowy. Doo-wop. Wizualizacje odzwierciedlały świat, w którym faktycznie żyły dzieci. To nie było abstrakcyjne. To było natychmiastowe.
Ta mieszanka krótkich, ostrych wizualizacji i chwytliwych melodii stworzyła coś potężnego. Otworzyła umysły na trudne tematy. „Cierpienie przed prawem wyborczym” (Cierpienie przed prawem wyborczym) dotyczyło praw kobiet. „The Great American Melting Pot” przyjrzał się imigracji. Nawet „Raport z Bieguna Północnego” poruszał kwestię globalnego ocieplenia. Tekst był prosty, ale wrażenie było głębokie.
Od sobotnich audycji porannych po odprawy polityczne
Format opierał się na powtórzeniach. Pokazy w każdą sobotę. Wciąż. Minęły miesiące. Pojęcia zostały ujęte. Dzieci mogły dosłownie recytować Preambułę Konstytucji. Tekst Ahrensa w „Preambule” był prawie identyczny z dokumentem historycznym. Pomógł styl muzyki ludowej. Strona wizualna też mi nie przeszkadzała. “Słusznie!” (Zgadza się!) znajdowało się pod historycznymi sygnaturami dużymi żółtymi literami. Trudno było zapomnieć.
Podobnie jak te „ucho” komercyjne geniusze, edukacja i rozrywka połączyły się w czyste zapamiętywanie. Dorośli to zauważyli. Jeszcze przed pojawieniem się technologii cyfrowej popyt rósł. Agencje rządowe zamówiły kasety magnetofonowe „I’m Just a Bill” do celów szkolenia pracowników. Użyli tej piosenki, aby wyjaśnić proces legislacyjny. Szkoły medyczne korzystały z linii telegraficznej na lekcjach biologii. Pomogło to uczniom zrozumieć działanie układu nerwowego. Metoda zadziałała.
Kulturowy kamień milowy, który pozostał z nami
Amerykanie nadal używają tych piosenek. Są narzędziem komunikacji. W 2013 roku Barack Obama w wywiadzie dla CNN nawiązał do „I’m Just a Bill”. To nie była tylko nostalgia. Było to powszechne odniesienie kulturowe. Widzisz to wszędzie. Simpsonowie to wykorzystują. Family Guy opiera się na tym. Filmy takie jak Flavoured Reality i School of Rock traktują to jako żart. Jest częścią tkanki kultury. Piosenki przetrwały kreskówki z sobotnich poranków. Stały się językiem.
Scena, ekran i dziedzictwo
Program telewizyjny mógł się zakończyć, ale Schoolhouse Rock! nie rozpłynął się w powietrzu. Wystarczyło zmienić kostiumy. To nie koniec pokolenia X. To był punkt wyjścia do innego życia, które wydawało się większe, głośniejsze i trwalsze niż kreskówka z sobotniego poranka.
Wejście na scenę. Spektakl miał premierę w Chicago w 1993 roku i był wystawiany w piwnicy wegetariańskiej restauracji. Brzmi niszowo? Publiczności to nie obchodzi. Po kilku miesiącach i wyprzedanych przedstawieniach przedstawienie zniknęło z Broadwayu w Nowym Jorku. Grupa ostatecznie wróciła do Chicago i występowała pod patronatem Theatre Bum Chicago do 1997 roku. Dziś zespół kontynuuje tournée po kraju. Nowe pokolenia będą poznawać „Rufusa Xaviera Sasparillę” i „Tygiel Ameryki” nie tylko w telewizji, ale także w teatrze. Media się zmieniły. Misja pozostaje ta sama.
Następnie rozważ wpływ przemysłu muzycznego. W 1996 roku Atlantic Records wydało Schoolhouse Rock! Skały. To nie jest tylko powtórzenie. Moby wykonał cover „Verb: That’s What Happens”. Sidewalks (zespół Sidewalks) zaprezentował swoją wersję „No More Kings”. Czy giganci alternatywnego rocka skupiają się na gramatyce i historii? To było potężne posunięcie. W 1997 roku na VHS wydano kolekcję VHS z okazji 25. rocznicy, a każdy sezon był pakowany osobno dla kolekcjonerów, którzy nie chcieli, aby ich taśmy gromadziły kurz.
Współczesne echa w cyfrowym świecie
Przenieśmy się szybko do roku 2009. Z okazji Dnia Ziemi Walt Disney Studios Home Entertainment wydało Schoolhouse Rock Earth. Twórcy oryginału Bob Dorrow, David Ahrens i Tom Newall powracają do studia. Nie działali sami. Jack Johnson dołączył do projektu, wprowadzając spokój surferów w tekstach o zmianach klimatycznych, recyklingu, lasach deszczowych i śladzie węglowym. Dwanaście piosenek. Niepokój środowiskowy nowego pokolenia znajduje odzwierciedlenie w znanym utworze.
Nasz ślad kulturowy stale się powiększa. W 2013 roku, z okazji 40. rocznicy programu, w Kennedy Center zorganizowano wieczór karaoke z udziałem Dorrough. Zgromadziło się ponad 2000 osób. Była to największa publiczność, jaka kiedykolwiek zgromadziła się na scenie w Millennium Hall. Ludzie nie tylko patrzyli. Śpiewali. Głośny.
Porozmawiajmy o Saturday Night Live. Tak, SNL parodiował Schoolhouse Rock!. W 2014 roku zaadaptowali „I’m Just a Bill” z zwrotem akcji mającym na celu satyrę na powolność procesu politycznego. Ale nie oni byli pierwsi. 16 lat temu w ramach segmentu TV Funhouse Conspiracy Theory Rock! został zwolniony. Program zniknął z powtórek i krążyły plotki, że stacja NBC zakazała go ze względu na zbyt prowokacyjny charakter. Chociaż te twierdzenia są fałszywe, mit żyje.
Od rocka do rapu
Schoolhouse Rock! nie tylko zapewniał rozrywkę. Pokazał, że edukacja może zaistnieć w teledyskach na poziomie ogólnopolskim. Położył fundament. Dziesiątki lat później fundacja ta nadal przynosi owoce w wielu różnych formach.
Wygląd Flocabulary. Program edukacyjny, rozpoczęty w 2005 r., zyskał szeroką popularność w 2017 r. i uczy wszystkiego, od matematyki i nauk ścisłych po wiedzę finansową, za pomocą klipów hiphopowych. To jest Schoolhouse Rock! dla pokolenia playlist.
Założyciel Flocabulary, Alex Rappaport, ujmuje to bez ogródek: „Piosenki rapowe są łatwe do zapamiętania, ale trudno zapamiętać definicję słowa takiego jak służalczy” – wyjaśnia. Cel? Zwiększ motywację uczniów, sprawiając, że nauka będzie przyjemnością. Schoolhouse Rock! zrobił to dla dzieci z lat 70. i 80. Flocabulary robi to dla tych, którzy dzisiaj słuchają Kendricka Lamara.
Rappaport przyznaje, że Flocabulary nie jest bezpośrednio inspirowany klasyczną serią, ale porównania są nieuniknione. Kurt Loder z MTV zauważył to już wcześniej. W październiku 2005 roku powiedział MTV News: „Każdy, kto pamięta Schoolhouse Rock!, pokocha Flocabulary ”.
Ta chwila miała znaczenie. „Wtedy zdaliśmy sobie sprawę, że to zadziała” – wspomina Rappaport. Teraz na konferencjach pyta salę: „Pamiętasz Schoolhouse Rock!?” Dziewięciu na dziesięciu nauczycieli zaczyna śpiewać „Conjunction Junction”. To natychmiastowy wyzwalacz. Wspólna pamięć kulturowa łącząca dziesięciolecia.
Piosenki się zmieniły. Rytm się zmienił. Ale hak pozostaje ten sam. Śpiewamy, żeby się uczyć. Kiedy już wejdziesz w ten krąg, nie będziesz mógł z niego wyjść.

















