NASA heeft de assemblage van de Space Launch System (SLS)-raket voor de Artemis 3-missie versneld, wat een belangrijke stap markeert in de richting van een gerichte lancering eind 2027. Slechts een maand na de succesvolle afronding van de Artemis 2-maanvlucht hebben technici van het Kennedy Space Center de kern van het Artemis 3-voertuig verticaal gepositioneerd in het Vehicle Assembly Building (VAB). Deze snelle ommekeer onderstreept de verschuiving van het agentschap van het testen van hardware in de ruimte naar het voorbereiden van complexe operationele manoeuvres.
De raket krijgt vorm
Het kernpodium, dat 65 meter hoog is, bevindt zich momenteel in High Bay 2 van de VAB. In dit enorme gedeelte bevinden zich de vier RS-25-hoofdmotoren die de raket uit de atmosfeer van de aarde zullen voortdrijven. Zodra deze motoren zijn bevestigd, wordt het podium verplaatst naar de hogere High Bay 3 voor definitieve integratie met de bovenste trappen en het Orion-ruimtevaartuig.
Wanneer de Artemis 3 SLS volledig is gemonteerd met zijn twee solide raketboosters en de Orion-capsule, zal hij een duizelingwekkende hoogte bereiken van 98 meter (322 voet) en ongeveer 2,6 miljoen kilogram wegen als hij volledig van brandstof is voorzien. Dit zware voertuig blijft de ruggengraat van NASA’s terugkeer-naar-de-maan-strategie, ontworpen om astronauten en kritieke vracht buiten een lage baan om de aarde te vervoeren.
Een strategische draai: van maanlanding tot baan om de aarde
Misschien wel de belangrijkste ontwikkeling rondom Artemis 3 is niet alleen de raket zelf, maar een grote verandering in de missiedoelstellingen. Oorspronkelijk bedoeld als de eerste bemande maanlanding sinds 1972, heeft Artemis 3 een nieuwe bestemming gekregen. Het zal nu dienen als een kritieke testvlucht in een baan om de aarde in plaats van een reis naar de maan.
Deze strategische spil pakt vertragingen in de ontwikkeling van commerciële maanlanders aan. NASA selecteerde twee voertuigen voor zijn Human Landing System-programma: SpaceX’s Starship en Blue Origin’s Blue Moon. Geen van beide heeft nog de strenge kwalificatietests voltooid die nodig zijn om astronauten veilig naar het maanoppervlak te brengen. Daarom besloot NASA de tests van het Orion-ruimtevaartuig los te koppelen van de landingspogingen om de risico’s te beperken en de veiligheid te garanderen.
De “docking”-mogelijkheid testen
Het primaire doel van Artemis 3 is om aan te tonen dat astronauten veilig een maanlander in de ruimte kunnen ontmoeten en aanmeren. Tijdens deze missie zal het Orion-ruimtevaartuig, met een bemanning van astronauten aan boord, in een baan om de aarde worden gelanceerd en proberen aan te meren bij de lander (Starship, Blue Moon of beide) die gereed is op het moment van lancering.
Belangrijkste inzicht: Deze missie verandert Artemis 3 in feite in een “generale repetitie” voor maanlandingen. Door nabijheidsoperaties uit te oefenen en in een baan om de aarde te landen, wil NASA de complexe logistiek van het sturen van mensen naar de maan valideren zonder de onmiddellijke druk van een landing op het oppervlak.
Wat dit betekent voor de toekomst van maanverkenning
Deze herstructurering van het Artemis-programma roept belangrijke vragen op over de tijdlijn en architectuur van de maanverkenning, maar biedt ook een robuuster pad voorwaarts. Door het testen van het Orion-ruimtevaartuig te scheiden van de onbewezen landingstechnologieën, vermindert NASA het risico op het mislukken van de missie en verzamelt tegelijkertijd essentiële gegevens.
- Artemis 3 (eind 2027): Bemande test in een baan om de aarde van Orion en commerciële landers.
- Artemis 4 (2028): Gepland als de eerste bemande maanlanding, momenteel toegewezen aan het ruimteschip van SpaceX.
De uiteindelijke landerkeuze voor Artemis 4 blijft echter flexibel. Als Blue Origin’s Blue Moon zijn kwalificatietests eerder dan gepland voltooit en blijk geeft van superieure paraatheid, kan NASA zijn plannen aanpassen. De prestaties van beide voertuigen tijdens de Artemis 3-tests in een baan om de aarde zullen de beslissende factor zijn in de vraag welk bedrijf het recht krijgt om de eerste astronauten in meer dan vijf decennia op de maan te laten landen.
Samenvattend duidt de montage van de Artemis 3-raket op een pragmatische verschuiving in de maanstrategie van NASA: prioriteit geven aan veiligheid en grondige testen in een baan om de aarde, alvorens de uitdaging met hoge inzet van een bemande maanlanding aan te gaan.
