NASA wacht niet tot astronauten onderweg zijn naar de maan om erachter te komen of zijn nieuwe transportsystemen zullen werken. Het bureau draait het script om. In plaats van eerst onbemande testvluchten naar het maanoppervlak te sturen, is NASA van plan de zwaartekracht van de maan goed naar de aarde te brengen.

Het plan draait om Artemis III, die in 2027 gelanceerd zal worden. Deze missie zal twee weken duren. Het is niet zijn taak om op de maan te landen. Het is zijn taak om dingen kapot te maken. Of test ze in ieder geval totdat ze hun grenzen laten zien.

Er zullen drie ruimtevaartuigen bij betrokken zijn. Je hebt de Orion-capsule. Dat is het beproefde werkpaard, gebouwd door Lockheed Martin. Het blijft in een baan rond de maan. Maar het zal niet alleen zijn. Twee nieuwe maanlanders zullen meeliften. Eén komt van Blue Origin. De andere van SpaceX. Deze voertuigen hebben nog nooit samen in de ruimte gevlogen. Ze hebben nog nooit in de buurt van de maan geopereerd.

Hoe test NASA zoiets complex zonder het 400.000 kilometer verderop te sturen?

Ze simuleren de reis. Orion en de twee landers zullen samen lanceren. Ze zullen manoeuvres uitvoeren die de reis naar de maanomgeving nabootsen. Maar ze zullen ruim voor het oppervlak stoppen. Ze zullen in de cis-maanruimte blijven. Deze regio ligt zo ver weg dat de fysica begint te voelen als het domein van de maan, maar zo dichtbij dat een reddingsmissie theoretisch nog steeds mogelijk is.

Waarom dit doen? Omdat de Artemis IV-missie, gepland voor 2028, de eerste bemande landing op de maan zal zijn sinds 1972. Die landing zal afhankelijk zijn van een van deze landers. Als de lander tijdens de eerste uitcheckfase faalt, hebben de astronauten aan boord geen back-upplan. Ze zitten vast in een baan om de aarde met een kapot voertuig.

Testen in een baan om de aarde is goedkoper. Het is veiliger. En het levert gegevens op die er toe doen. Ingenieurs kunnen zien hoe de landers aanmeren bij Orion. Ze kunnen levensondersteunende systemen controleren. Ze kunnen zien of de voortstuwingsmodules de thermische veranderingen van een langdurige missie aankunnen.

Dit is niet zomaar een generale repetitie. Het is een stresstest.

De twee landers vertegenwoordigen een breuk in de technische filosofie. Het voertuig van Blue Origin gebruikt een andere voortstuwingsarchitectuur dan die van SpaceX. SpaceX gaat voor snelle herbruikbaarheid. Blue Origin streeft naar een ander soort betrouwbaarheid. Door beide in dezelfde missie te vliegen, kan NASA ze vergelijken. Ze kunnen zien welk ontwerp beter stand houdt onder de druk van een gesimuleerde maanafdaling.

Is dit de beste manier om het te doen? Sommige critici beweren dat het testen dichter bij de maan moet gebeuren. Dat je het milieu niet kunt faken. Maar het alternatief is een bemanning naar de maan sturen met ongeteste hardware. Dat is geen optie.

De Artemis III-missie zal twee weken duren. Het is kort. Maar het is vol activiteit. Elk uur in de cis-maanruimte zal vol zitten met cheques. Elk systeem zal worden gepusht.

Wanneer Artemis IV in 2028 wordt gelanceerd, zullen deze twee landers niet nieuw zijn. Ze zullen worden bewezen. Of het zijn fouten die zijn geïdentificeerd en verholpen. Hoe dan ook, de astronauten die naar de oppervlakte gaan, zullen een grotere kans hebben om terug te komen.

De maan gaat nergens heen. Maar de technologie die ons daar brengt, is er nog steeds