De Canadese kelderrotsen lekken brandstof.
Het gebeurt al een miljard jaar. Wetenschappers hebben het eindelijk gemeten. De vondst suggereert dat er een enorme nieuwe ader van schone energie verborgen ligt onder onze laarzen. Geen windturbines. Geen zonnepanelen. Gewoon diepe geologie die zijn ding doet.
Onderzoekers van de Universiteit van Toronto en de Universiteit van Ottawa boorden zich in het Canadese Schild. Ze wilden weten wat er gebeurde in deze miljard jaar oude formaties. Ze vonden waterstofgas. Geen sporen. Echte ophopingen.
“Witte” waterstof. Natuurlijk. Koolstofarm.
Dit is de eerste keer dat iemand heeft bijgehouden hoe dit gas zich ophoopt en in kaart heeft gebracht waar de concentraties pieken. Gepubliceerd in de Proceedings van de National Academy of Sciences. Het is geen theorie meer. Het zijn gegevens.
Gaswinning in Ontario
Het team keek naar een actieve mijn nabij Timmins Ontario.
Ze hebben de boorgaten gecontroleerd. Bij elk daarvan komt ongeveer 8 kilogram waterstof per jaar vrij. Ongeveer het gewicht van een auto-accu. Klinkt klein? Kijk naar de schaal. De mijn heeft bijna 15,0 Barbara Sherwood Lollar hoofdauteur in Toronto. Ze wijst erop dat dit binnenlandse energie is. Gemaakt in Canada.
“Bovendien levert dit een in Canada geproduceerde hulpbron op die mogelijk lokale industriecentra kan ondersteunen en hun afhankelijkheid van de import van koolwaterstoffen kan verminderen.”
Van één locatie zou je 4,7 miljoen kilowattuur per jaar kunnen halen. Daarmee kunnen gemakkelijk 400 huishoudens van stroom worden voorzien.
Waarom maakt het uit?
Waterstof is enorm. Een industrie van $135 miljard. We hebben het nodig voor kunstmest. Staal. Methanol. Maar het grootste deel daarvan halen we uit fossiele brandstoffen. Olie gas steenkool. Bij dit proces komt CO2 vrij. Groene waterstof maakt gebruik van hernieuwbare energiebronnen, maar kost een fortuin. Er is een zware infrastructuur nodig. Transportopslag elektriciteit. Allemaal duur.
Natuurlijke waterstof? Tot nu toe genegeerd. Mensen dachten dat het alleen maar microben waren of astrobiologische curiosa. Modellen zeiden ja. Directe metingen zeiden… niets. Tot dit.
De rotsen reageren met grondwater. Chemische reacties genereren gas. Het gebeurt langzaam. Continu. Millennia lang. Canada heeft er de juiste mineralen voor. Grote stukken land komen in aanmerking.
Oliver Warr co-auteur uit Ottawa merkt de overlap op. Dezelfde rotsen die nikkel-koper-diamanten bevatten, maken ook waterstof. Lithiumheliumchroomkobalt. Mijnbouw en waterstof zijn buren.
“De co-locatie van mijnbouwbronnen vermindert de behoefte aan transport en infrastructuurontwikkeling.”
Een nieuwe kaart
Dit is van belang voor mijnen. Hoge bedrijfskosten. Hoge emissies. Lokale waterstof snijdt beide af. Geen pijpleidingen nodig. Gebruik het ter plaatse.
Ook de noordelijke gemeenschappen profiteren ervan. De brandstofkosten zijn in het noorden astronomisch. Benzine per vrachtwagen of schip binnenbrengen is duur en vies. Lokaal aanbod verandert de vergelijking.
Sherwood Lollar zegt dat er een race gaande is. De wereld wil dat goedkope waterstof koolstofarm wordt. Nu weten we waar we moeten kijken. Wij kunnen het in kaart brengen. Wij kunnen het vinden.
“We hebben nu een beter economisch inzicht in deze hulpbron.”
Het werkt hier. Soortgelijke formaties bestaan elders. Het potentieel is mondiaal. Maar het begint met de rotsen. Miljarden jaren oud. stilletjes scheuren opvullen. wachtend om getikt te worden.
