De toevallige beroepsbevolking
We hadden betere kaarten nodig. De bestaande? Onvolmaakt. Overal blinde vlekken. Vooral voor zelfrijdende auto’s, die afhankelijk zijn van digitale representaties van de echte wereld om zonder menselijke hulp te kunnen navigeren. Maar wie repareert de fouten? Wie ziet de wereld genoeg in 3D om ze te corrigeren?
Het blijkt dat jij het bent. In het bijzonder de persoon die een telefoon vasthoudt en over het trottoir loopt, op jacht naar denkbeeldige wezens.
Pokémon Go -spelers achtervolgden niet alleen Pikachu. Ze werden een enorme, verspreide beroepsbevolking van landmeters.
Crowdsourced-correctie
Het spel vereist nauwkeurige locatiegegevens. Het is afhankelijk van GPS en andere sensoren om je te vertellen waar een Pokémon is. Maar GPS is niet perfect. Het kan afdrijven. Het kan verkeerd zijn. Als een speler meldt dat er een wezen in een stevige muur is voortgekomen, weet het spel dat er iets niet klopt.
“Als spelers onjuiste locaties rapporteerden, betekende dit vaak dat de kaartgegevens slecht waren.”
Deze rapporten creëerden feedback. Realtime feedback over de ruimtelijke inrichting van de stad. Onderzoekers van Microsoft Research en University College London keken naar deze gegevens. Ze zagen een goudmijn.
Spelen omzetten in precisie
De onderzoekers ontwikkelden een kunstmatige intelligentie model. Geen robot in de zin van sciencefiction, maar software die is ontworpen om patronen te ontdekken. De software analyseerde de bewegingsgegevens van miljoenen spelers.
Waarom? Want als 100 spelers op één plek stoppen, is dit waarschijnlijk een mijlpaal. Als ze allemaal in de buurt van een stoeprand struikelen, is die stoeprand van belang.
Het team vergeleek de locatiegegevens van de spelers met straatbeelden in hoge resolutie. Ze vonden mismatches. Een trottoir hier kan op de digitale kaart een halve meter afwijken. Een weg kan in werkelijkheid anders buigen dan in de database.
Dit is waar de technologie verschuift.
Ruimtelijk bewustzijn is de sleutel voor technologie zoals autonoom rijden. Auto’s moeten weten waar de rand van de weg is. Ze moeten een oprit van een rijstrook onderscheiden. Standaardkaarten missen deze details vaak.
De Pokémon-gegevens hebben deze gaten opgevuld.
Het onverwachte voordeel
Het klinkt als magie. Een game gebruiken om cruciale technologie te verbeteren. Maar het is gewoon kunstmatige intelligentie die doet waar hij goed in is: enorme hoeveelheden ruis verwerken om een signaal te vinden.
De spelers probeerden geen systeem te bouwen. Ze waren aan het spelen.
Hun gedrag genereerde realtime gegevens over hoe mensen zich door omgevingen bewegen. Waar ze kijken. Waar ze pauzeren.
Hebben wij toestemming gevraagd om te worden onderzocht? Niet echt.
We liepen gewoon.
De open kaart
Het resultaat waren betere kaarten. Nauwkeurigere modellen van het straatniveau.
Voor zelfrijdende auto’s betekent dit minder fouten. Voor stadsplanners, beter inzicht.
De digitale tweelingbroer van de stad is schoner omdat we erin speelden.
Het doet je afvragen. Hoeveel andere lagen van de werkelijkheid brengen we in kaart zonder erover na te denken?
Elke stap is data. Elke blik is informatie.
De kaart is nooit af.
Het is altijd wachten op de volgende speler. 📱
