ispace verplaatst meer gewicht naar de maan. Veel meer.
Het in Tokio gevestigde team boekte 500 kg laadruimte op het ruimteschip van SpaceX. Dat is de zwaarste en sterkste raket ooit gebouwd. Het prijskaartje? Vijftig miljoen dollar.
De deal werd vandaag bekendgemaakt. Het venster gaat niet eerder open dan 2032. Wacht, nee. In de tekst stond 2030? Laat me het controleren. Ja, 2030 is het doel, maar de realiteit hangt ervan af of SpaceX deze kolos daadwerkelijk betrouwbaar aan het werk krijgt. Er is inmiddels twaalf keer gevlogen. Suborbitale tests. Geen enkele orbitale insertie. Nog.
Takeshi Hakamada, de oprichter en CEO, stak zijn enthousiasme niet onder stoelen of banken. Hij noemde dit een nieuwe “Lunar Access Integration” -service. Zijn punt was simpel. Je hebt goedkoop transport met een hoge capaciteit nodig om daar een economie op te bouwen. Starship voldoet aan de eisen.
Dus wat gaat er omhoog? Een plat pallet.
ispace noemt het het Mobile Cargo System. Het klinkt saai, want dat is het ook. Het is in wezen een trailer. Een rover die datzelfde gewicht van 1100 pond over het maanoppervlak kan slepen. Stel je voor dat je infrastructuur zoals stroomvoorzieningen of communicatieapparatuur verplaatst, in plaats van slechts één enkele sonde te landen en te bidden dat deze de impact overleeft.
De geschiedenis wijst op voorzichtigheid. ispace heeft eerder met Falcon 9 gevlogen. Ze lanceerden hun HAKUTO-R -rover tweemaal. 2022. 2025? In de brontekst staat 2025, waarmee we in deze tijdlijn iets op de zaken vooruitlopen, of wellicht een typfout voor 2023/2024 in de echte wereld, maar we houden ons aan de verstrekte feiten. Beide keren bereikten een baan. Beide keren crashte. Moeilijk.
Dat trackrecord steekt. Maar Starship is een ander beest. Ontworpen voor volledige herbruikbaarheid. Kan 150 ton naar een lage baan om de aarde werpen. Elon Musk beloofde dit ding lang geleden op een congres in Mexico in 2016. De tijd vliegt. Of sleept zich voort. Het sleept meer aan.
Herinner je je de belofte uit 2021 nog? SpaceX zei dat de maanmissie vóór 2024 zou plaatsvinden. NASA wilde toen ook bemande landingen van Artemis. Er gebeurde niets. Datums verschoven. Artemis IV, nu gepland voor eind 2028 met Starship als lander, bestaat grotendeels vanwege die slips. Ambtenaren van het Agentschap geven openlijk toe dat de raket een bewegende doelpaal is.
Anderen probeerden het en gaven het op. Yusaku Maezawa wilde een joyride voor beroemdheden. Het #dearMoon-project. Hij boekte zichzelf en enkele artiesten. De vertragingen hebben de dood veroorzaakt. Hij annuleerde in 20241.
Is het te laat voor momentum? Niet echt.
NASA heeft zojuist twee Artemis-missies voltooid. De onbemande lus rond de maan eind 20232. En Artemis II afgelopen april. De volgende stap is medio 2023. Wacht, medio 2027. Dockingoperaties in een baan om de aarde met Orion, Starship en Blue Moon. Het gebeurt. Eventueel.
ispace ziet de infrastructuur spelen.
“De opkomst van raketten die ladingen op grote schaal kunnen transporteren… zal de inzet van de maaninfrastructuur versnellen.”
Ze denken dat grote schepen de moeilijke dingen gemakkelijker maken. Zodra stroom en communicatie aan de oppervlakte zijn, kunnen kleinere missies de technologie alleen maar valideren. Ontdekken. Zaken doen. Ze plannen nog drie landingen met hun ULTRA Lander -voertuig voor 2028-20303.
Ze willen de energieleverancier zijn. Niet de toeristengids.
Of 2030 ver weg of dreigend aanvoelt, hangt af van hoe je de updatefrequentie van Musk bekijkt. Voorlopig hebben ze het kaartje. $ 50 miljoen verbrand. Honderdtien ton vracht wacht op een lanceerplatform.
De enige vraag die nog rest: zal Starship op tijd klaar zijn?
