Het landde op een boot.
Of beter gezegd, het werd gevangen door een net.
De Chinese Lange Mars-10B heeft zojuist bewezen dat het veilig naar zijn boosterfase kan terugkeren. Een groot probleem voor de ruimterace.
Xinhua meldde de lancering vrijdag. Voor de kust van de provincie Hainan ging de raket omhoog, dumpte zijn lading in een baan om de aarde en verliet de zware eerste trap om het moeilijke deel af te handelen. De afdaling.
In plaats van naar beneden te plonsen – in de oceaan neerstorten om vervolgens door schepen te worden opgesleept die een eeuwigheid nodig hebben om het te verwerken – draaide de booster zich om. Het vloog terug. Het leidde zichzelf naar een gespecialiseerd bergingsschip.
Een gigantisch, kruisvormig arrestatienet wachtte.
De booster gebruikte geen benen. Geen touchdown-pads, geen landingsgestel dat op beton of dekstaal rammelt. Gewoon een gigantische vangst. Haken aan de booster grepen het net, kabels absorbeerden de kinetische energie en de zware machine hing daar. Nog steeds. Geschorst.
Het is een volledig geautomatiseerd proces. De raket vliegt naar binnen, wordt gegrepen en blijft in het midden hangen.
Waarom zou je de moeite nemen om een enorm schip van 140 meter lang en een hightech LIDAR-volgsysteem te bouwen?
Geld.
Herbruikbare raketten betekenen dat je weer met dezelfde hardware kunt vliegen. Opnieuw. Opnieuw. Dit verandert de ruimtelancering van een zeldzame, exorbitante gebeurtenis in routinematige logistiek. De Verenigde Staten hebben een voorsprong gehad. SpaceX landde zijn Falcon 9 in 2015. Sindsdien zijn ze goed genoeg geworden om Starship-boosters te vangen met mechanische armen die ze eetstokjes noemen. Zelfs Blue Origin slaagde erin een New Glenn-booster op een platform met binnenschepen te landen voordat de zaken in mei de verkeerde kant op gingen.
Nu zit China in de mix.
De Long March-10 booster onderging wat ambtenaren een ‘extreme terugreis van zes minuten’ noemden. Het kuste. De hoek aangepast. Afgevuurde motoren om tegen de lucht zelf in te remmen. Het wachtende schip gebruikte realtime-sensoren om dat net in positie te brengen.
Chen Muye van CASC, de staatsluchtvaartgigant, zei dat dit een doorbraak is op het gebied van goedkoop zwaar transport. Hij noemde het de sleutel tot commercieel concurrentievermogen.
Maar er is een mechanische wisselwerking die het internet interessant maakt.
Benen zijn zwaar. Complexe mechanismen zijn zwaar. Door de raket in de lucht te vangen, hoeven ingenieurs geen landingssteunen op de booster te bouten. Minder gewicht op de raket betekent meer ruimte voor satellieten. De Long March-10B werkt op vloeibare brandstof, is ruim 60 meter hoog en heeft bij het opstijgen bijna 1.000 ton stuwkracht. In de herbruikbare modus kan hij tot 18 ton naar een lage baan om de aarde vervoeren.
Die capaciteit is gericht op de bloeiende commerciële markt. De internetconstellatiemenigte wil snel en goedkoop bewegen.
Signaleerde deze vlucht een verschuiving in de manier waarop we denken over lanceerinfrastructuur?
De booster hangt daar, gevangen in de lucht. Niet rusten. Wachten op verwerking. De volgende lancering gaat niet alleen over het bereiken van de top.
Het gaat erom terug naar beneden te komen zonder het te verbranden.
We zullen zien of het net stand houdt. Letterlijk.
