We Are Not Machines van Sarah O’Connor ligt op 11 augustus in de Amerikaanse winkels via Godine. Het is al uit in Groot-Brittannië via Allen Lane. New Scientist wijst erop dat dit de weg voorwaarts is. Of misschien de waarschuwing.
Die films streamen? De ondertitels voelen nu vlak aan. Petr Čermoch is vertaler in Tsjechië. Hij merkt het als eerste. De AI genereert het script. Hij repareert het gewoon. Het geld is echter weg. Agentschappen hebben de beloning voor de nieuwe workflow verlaagd.
Het werk wordt moeilijker. Minder vreugde. Meer ogen op schermen. Eén originele tekst. Eén machine-uitvoer. Constant schakelen.
“Het is gewoon een vervelend klusje.” Čermoch zegt dat het saai is. Levenloos.
Dit is geen verrassing voor O’Connor. Ze schrijft voor de Financial Times. Haar wekelijkse column gaat over werk. Ze ziet dit overal.
Vroeger was het debat ‘Zal AI mijn baan overnemen?’
Dat schip voer. We hervormen onszelf zodat we bij de machine passen.
Kijk naar de vertaling. Wij accepteren neutrale uitvoer omdat deze goedkoper is. Vervolgens proberen copywriters de robot na te bootsen. Hun artikelen scoren te goed bij Google. Het algoritme gaat ervan uit dat het AI is. Dus de mens schrijft expres slechter. Ze gebruiken ‘humanizer’-tools om fouten te injecteren. Grammaticale fouten. Interpunctie mislukt. Betekenisfouten.
Is dit echt de toekomst? O’Connor denkt dat het ons vervormt.
Ze mijdt leidinggevenden uit Silicon Valley. Geen PR-spins hier. Ze gaat naar de fabriekspoorten. Zweedse mijnen. Amerikaanse vrachtwagenhubs. Mondiale stemmen.
Frederick Winslow Taylor deed dit in 1911. Managementadviseurs ontnamen de autonomie van werknemers. Vertel ze wat ze moeten doen. Vertel ze hoe. Geef ze een timer.
AI-turbocharged Taylor.
Neem Maria in Costa Rica. Werken op afstand. Ze kijkt naar 1200 korte clips. Beeldmateriaal van Amazon-magazijn. Camera’s missen dingen. Maria vindt ze. Negen uur lang. Doel: nauwkeurigheid van 99,9 procent. Slechts drie fouten toegestaan in 8000 clips.
“Je kunt geen machine zijn.” Maria weet het. Ze verwachten het toch.
Niet alle verhalen zijn duister. De Zweedse mijnen bieden hoop. Autonome vrachtwagens vervoeren erts. Mijnwerkers zijn veiliger. De productiviteit stijgt.
Waarom het verschil? De macht van de Unie. Het personeel weigerde het realtime volgen van hun bewegingen. De gegevens zijn nu geanonimiseerd. Zij dicteerden de voorwaarden.
O’Connor betoogt dit. Instemming of weerstand zijn niet binair. Er wordt onderhandeld.
Haar ondertitel noemt het ‘de strijd voor de toekomst van werk’.
Het boek leest soms als geweldige eigenschappen. Minder als een oplossingshandleiding. Ze is echter voorstander van inherente menselijke waarde.
Het echte gevaar is niet dat we machines naar ons beeld maken, maar dat we onszelf opnieuw maken naar dat van hen.
Ze heeft ook praktisch advies. Wees er vroeg bij. Voordat de hefboomwerking verdwenen is.
Vertalers wachtten. Nu hebben ze niets.
Hollywood-schrijvers onderhandelden hard. Ze behielden de macht zolang ze die hadden. Sluit je aan bij vakbonden. Vecht collectief.
Voor iets lichters schreef Joanna Stern I Am Not a Robot. Ze is een ex-techcolumnist voor de Wall Street Journal. Ze gebruikte AI een jaar lang. Alles, van schoonmaken tot medische tests.
Het is ongelijk. Een grapje om de paar alinea’s leidt af. Klimaateffecten krijgen korte metten.
Maar de conclusie komt overeen met die van O’Connor. Stern zegt: laat AI helpen. Laat het niet voor jou denken. Atrofie begint. Controle slipt.
Op het moment dat je het het denkwerk voor je laat doen, begint de atrofie en verlies je de controle.
Stern waarschuwt ons. Werk met de tool. Word het niet.
Tom Knowles schreef dit stuk vanuit Londen.
Andere boeken over dit onderwerp
-
Code-afhankelijk door Madhumita Murgia (Financial Times ). Hoe AI de politiezorg en de rechtvaardigheid van de gezondheidszorg verwoest. Levens geruïneerd door black box-systemen die we niet begrijpen.
-
De Infinity Machine door Sebastian Mallaby. Een DeepMind-biografie. Omvat oprichter Demis Hassabis. Laat zien hoe AI de biologie en scheikunde op hun kop zet. Google kocht ze in 2014.
-
Empire of AI door Karen Hao. Het OpenAI-verhaal. Non-profitorganisatie om geld te grijpen. ChatGPT is nog maar het begin. De race is alarmerend. Ze denkt dat we een slechte kant op gaan.
