De federale overheid kwam uiteindelijk tot een herschikking van de cannabiswetgeving. Het Witte Huis heeft onlangs aangedrongen op het bespoedigen van het proces, met als doel de fabriek van Schedule I naar Schedule III te verplaatsen. Dit is niet alleen maar een bureaucratische herschikking. Het verandert alles voor de wetenschap.
Jarenlang keken onderzoekers vanaf de zijlijn toe. Nu staat de deur op een kier. De grootste impact? Geld. Het herplannen van cannabis ontsluit het potentieel voor de grootste investering in cannabisonderzoek die we ooit hebben gezien. Maar laten we één ding duidelijk stellen. Dit is geen magische oplossing. Het is een transitie. Geen eindpunt.
De rommelige huidige staat van de cannabiswetgeving
De zaken zijn momenteel ingewikkeld. Dat zijn ze altijd geweest.
Meer dan 6 miljoen Amerikanen gebruiken medicinale cannabis via staatsprogramma’s. Artsen schrijven geen recepten uit. Ze “certificeren” of “bevelen” specifieke producten aan. Ondertussen heeft de FDA een handvol op cannabinoïden gebaseerde medicijnen goedgekeurd. Dit zijn echte farmaceutische producten. Denk aan Epidiolex.
Maar hier ligt de tegenstrijdigheid. De federale wet vermeldt cannabis nog steeds als een Schedule I-substantie. Dat is dezelfde categorie als heroïne en LSD. De Controlled Substances Act van 1970 creëerde deze doos. Er wordt beweerd dat Schedule I-medicijnen geen medisch nut hebben. Hoog misbruikpotentieel.
Dus hoe bestaan er door de FDA goedgekeurde medicijnen terwijl de fabriek onder Schedule I valt? Omdat deze systemen niet met elkaar praten. Federale planning is één spoor. FDA-goedkeuring is een andere. Staatswetten zijn een derde. Het is een nachtmerrie met drie niveaus, zowel voor patiënten als voor artsen. Verwarrend. Gefragmenteerd. Echt.
Waarom het onderzoek naar cannabisveranderingen opnieuw wordt gepland
Door over te stappen op Schedule III wordt een groot deel van die wrijving opgelost.
Schedule III-medicijnen hebben medische toepassingen geaccepteerd. Lager misbruikpotentieel. Denk aan ketamine. Denk aan testosteron. Als cannabis zich bij deze groep aansluit, veranderen de regels. Concreet de regels voor wetenschappers.
Momenteel is het bestuderen van cannabis een bureaucratische hel. Onderzoekers hebben extra goedkeuring nodig van de DEA, hun instellingen en lokale autoriteiten. Ze moeten de opslag veiligstellen. Ze hebben een gedetailleerde registratie nodig voor elke gram. Het is langzaam. Het is duur. Het schrikt de financiering af.
Erger nog, de cannabis die ze bestuderen komt niet overeen met wat patiënten daadwerkelijk gebruiken. Onderzoekers krijgen vaak door de overheid gekweekte bloemen. Patiënten kopen eetwaren, vapes en diverse soorten. De gegevens komen niet overeen met de werkelijkheid.
Het herplannen van cannabis verwijdert deze ketenen. Universiteiten en gezondheidszorgsystemen kunnen eindelijk meedoen aan de race. Financiering volgt op gemakkelijke toegang. We zouden grotere, rigoureuzere klinische onderzoeken kunnen zien. Het soort dat daadwerkelijk bewijst welke behandelingen werken bij chronische pijn, PTSS of slaapstoornissen.
Deze bewijsbasis is wat ontbreekt. We moeten de dosering weten. We moeten veiligheidsprofielen kennen. We moeten het stigma wegnemen met gegevens, niet met anekdotes.
Wat een herschikking niet zal doen
Loop niet op de zaken vooruit.
De overstap naar Schedule III zal cannabis niet automatisch voor elke patiënt toegankelijk maken. Het vertelt u niet welke dosis werkt voor uw rugpijn. Het zal de complexiteit van staatsprogramma’s zeker niet van de ene op de andere dag oplossen.
Hier is de harde waarheid. Medicinale cannabis is niet één medicijn. Het is een overkoepelende term voor honderden producten. Verschillende cannabinoïden. Verschillende formuleringen. Verschillende bezorgmethoden. De meeste zijn niet door de FDA goedgekeurd.
Herschikking zet staatsprogramma’s niet om in traditionele receptsystemen. Je loopt nog steeds niet een apotheek binnen en krijgt een fles “CBD Flower” met verzekeringsdekking. De financiële barrières blijven bestaan. De toegangsproblemen blijven bestaan.
Als we stoppen bij de beleidsverandering, falen we. Zonder vervolgonderzoek hebben we gewoon een nieuw label voor een oud probleem.
De echte waarde ligt in bewijs
Dus waarom zou je het doen?
Het doel is niet onmiddellijke toegang. Het is een wetenschappelijke basis. Beleidsmakers openen de deur. Onderzoekers, artsen en toezichthouders moeten er doorheen lopen. Ze moeten het bewijsmateriaal opbouwen.
De waarde van het herplannen van cannabis zal worden gemeten aan de hand van de kwaliteit van de wetenschap die volgt. Creëert het een pad naar verantwoord medisch gebruik? Of gewoon een nieuw grijs gebied op regelgevingsgebied?
De investering komt eraan. De onderzoeken zullen beginnen. Of ze het leven van patiënten veranderen, hangt af van wat uit deze onderzoeken blijkt. Wij moeten afwachten.
